Hallo lieve lezers,

Na lang wikken en wegen heb ik toch besloten om drie maanden na de geboorte van ons dochtertje mijn bevallingsverhaal op papier te zetten. Wel een beetje spannend hoor, omdat het toch wel iets van ons samen is. Laat ik bij het begin beginnen: Ik, Nesserine Mejri- Cortie, ben al 7 jaar stapelverliefd op mijn man Yannick Cortie. Vier jaar geleden zijn wij samen gaan wonen en een maand later kwam er al een huisgenootje bij, ons hondje Liv.

Wij fantaseerden al heel lang over een kindje van ons samen en één ding wisten we zeker, wij wilden op jonge leeftijd ouders worden, als het ons gegeven zou zijn natuurlijk. Voor onszelf hadden wij in ons hoofd ‘eerst alles op een rijtje en dan aan een kindje beginnen’. Een aantal jaar later is dit idee werkelijkheid geworden. Beide een goede baan (mijn man als voetballer en ik als verpleegkundige) en samenwonend in Amsterdam, besloot ik in april (een maand voor onze bruiloft) te stoppen met de pil. Als kind droomde ik al van een sprookjesbruiloft, welke dan ook plaats vond in mei vorig jaar in Tunesië. Nu hoor ik je denken ‘waarom in Tunesië?’ Dit omdat ik zelf half Tunesisch ben, daar veel familie heb wonen en het zomers altijd mooi weer is. Voor ons een droombruiloft, samen met onze geliefde familie en vrienden!

Na onze prachtige bruiloft was een baby dan ook erg geliefd. Wij hadden nooit gedacht dat het allemaal zo ontzettend snel zou gaan. Na twee weken was het al raak, maar door alle bruiloft stress heb ik daar niet bij stilgestaan. Onze baby had dus als klein boontje onze bruiloft meegemaakt! Het allermooiste huwelijkscadeau was toen wij tijdens onze huwelijksreis naar de Malediven een positieve test in handen hadden en erachter kwamen al 5 weken zwanger te zijn. Wow! wat een mooi en tegelijkertijd emotioneel gevoel was dat. Wat waren wij trots dat er een mini mensje in mij groeide. Tijdens onze huwelijksreis hebben wij enorm genoten van het mooie eiland. Helaas voelde ik mij enorm ziek, zwak en misselijk. Maar ik dacht dit neem ik maar voor lief, want je moet er toch wat voor over hebben.

Dit misselijke gevoel heeft 15 weken aangehouden en in plaats van aankomen viel ik 6 kg af! Toen ik mij wat beter ging voelen vlogen de dagen, weken en maanden voorbij. Vanaf 20 weken veel last van bekkeninstabiliteit gehad, maar met minder werken, rust en fysiotherapie hield ik het wel vol. Op 30 januari was ‘de’ uitgerekende datum en verwachtten wij een dochter. Omdat ik hier zo naar toe leefde en stiekem hoopte dat ze eerder zou komen, was het tijdens de 40 weken controle extra spannend om te weten hoe het ervoor stond. Op naar de verloskundige in de hoop dat zij mij kon strippen om de bevalling op te wekken, aangezien ik al maanden rondliep met bekken klachten en de pijn de laatste weken niet meer vol te houden was.

Maar helaas.. mijn baarmoedermond zat nog helemaal dicht en zij moest mij teleurstellen. Toen waggelde ik nog even door, want ja.. je hebt het toch niet in de hand.. Stiekem toch wel wat ananas gegeten en andere bijgelovige trucjes geprobeerd om de weeën op te wekken. 40+3 dagen, ik had al de hele dag last van een soort menstruatie-achtige buikpijn maar niet bij nagedacht dat dit voortekenen zouden kunnen zijn, aangezien de verloskundige zei dat het er naar uit zag dat het nog wel even zou duren. Mijn man is voetballer en voetbalde dat moment in Duitsland. Alsof het zo had moeten zijn stond hij die middag als ‘verrassing’ voor de deur omdat hij een dag vrij was na zijn trainingskamp.

De buikpijn hield aan en s ‘avonds voor het slapen gaan nog even onder een warme douche gestapt. In bed nog samen het getrappel in mijn buik gevoeld en toen gaan slapen. Alleen zat het slapen er voor mij niet in. Terwijl mijn man Yannick al op 1 oor lag werd de buikpijn erger en ben ik om half 1 s ‘nachts toch maar weer onder de douche gestapt, dat zou de pijn wat moeten verlichten. Maar helaas… de pijn werd heviger en ben ik begonnen met timen. Dit waren echt weeën! Om de 2-3 minuten kwamen ze al, ik riep Yannick want ik hield het niet meer van de pijn. Hij heeft mijn moeder gebeld (die ik ook bij de bevalling aanwezig wilde hebben) en zij kwam er meteen aan.

De verloskundig werd ook gebeld en stond al om 01:30 uur binnen. Ik had na een uur tijd al 4 cm ontsluiting, wow dat ging snel! In mijn geboorteplan stond dat ik een bad bevalling wilde, maar er moest op dat moment wel een bad beschikbaar zijn. De verloskundige belde naar het OLVG West en er was gelukkig een kamer met bad vrij. Ik was zo blij dat het in bad bevallen door kon gaan. Hup de auto in met die vreselijke weeën, eenmaal in het ziekenhuis het bad vol laten lopen en er in gestapt, dit leek wel een mega grote jacuzzi. Maar in plaats van ontspannend liggen in een jacuzzi, pufte ik die rot weeën weg. Wat een helse pijn was dit!

Na een uur moest ik eruit om te kijken hoe ver de ontsluiting was. Op dat moment braken mijn vliezen en was het vruchtwater niet helder maar groen. Onze dochter had in het vruchtwater gepoept en mijn bevalling werd plots een medisch verhaal, een bad bevalling ging dus niet meer door. Dit was echt even omschakelen. Omdat het ziekenhuis geen kamer vrij had voor een medische bevalling, werd ik ook nog eens overgebracht naar een ander ziekenhuis. Ik dacht bij mezelf ‘pfff heb ik dit!!’ Maar, alles om mijn dochter gezond geboren te laten worden! De ambulancerit van het OLVG naar het VU ziekenhuis leek eeuwen te duren en ik probeerde de weeën ingesnoerd op een brancard op mijn zij op te vangen.

Eenmaal aangekomen stond er een heel team met wel vijf man voor mij klaar! Ik werd aan de CTG gelegd en inwendig werd er een draadje op de baby haar hoofd geplakt zodat ze alles goed in de gaten konden houden. Aangezien de weeën heftig waren en om de 2 minuten kwamen had ik geen tijd om bij te komen en om pijnstilling te krijgen. De uren tikte voorbij en ik heb geloof ik wel 100 keer gezegd ‘hoelang nog?’ ‘Ik kan dit niet’ ‘ik wil niet meer’. Gelukkig hielp Yannick mij echt enorm goed met mijn ademhaling en het puffen, zonder hem was het mij echt niet gelukt. Hoe rustig en kalm hij bleef om mij te helpen was echt ongelofelijk. Ook mijn moeder was er bij en loodste mij er doorheen, maar die vond het als moeder zijnde natuurlijk erg naar om te zien hoeveel pijn haar dochter op dat moment had. Ik ben achteraf enorm blij dat hun twee erbij waren!

Hèhè eindelijk iets voor half 8 s ‘ochtends, na een hele nacht doorhalen, was mijn ontsluiting 10 cm! Ik mocht eindelijk wat doen. Na 70 minuten heftige en pijnlijke persweeën is op 2 februari 2017 om 08:27 uur onze prachtige dochter Noé Cortie geboren. Een flinke dame van maar liefst 4150 gram en 50 cm. Dolgelukkig zijn wij dat zij gezond en wel op de wereld is gekomen! Het allermooiste moment uit mijn leven, zo bijzonder hoeveel liefde je meteen voelt. Heel cliché maar echt iets om nooit te vergeten.

Helemaal in de wolken kijkend naar mijn meisje moest mijn placenta er nog uit. Dit ging alleen niet vanzelf, met flink wat duwen op mijn buik en een injectie oxytocine in mijn been kwam mijn placenta er gelukkig uit. Daarna nog twee injectie spuiten daar beneden.. ik dacht bij mezelf dat kan er ook nog wel bij en na het hechten van gelukkig maar vier hechtingen (sorry voor de details) kon het genieten beginnen! Die middag nadat ik zelf geplast en gedoucht had met hulp van een verpleegkundige (en ik nu zelf als patiënt) mochten wij naar huis. Meteen op een roze wolk kon de kraamtijd beginnen! Bedankt voor het lezen van mijn bevallingsverhaal!

Liefs, Nesserine de trotse mama van Noé.

Advertenties