Ons leven met Luna!

Afgelopen dinsdag hebben we een observatie ochtend gehad met de psycholoog.

Het beestje heeft nu officieel een naam. Zware verlatingsangst naar mij, extreme verbondenheid met mij, een abnormale hoge pijngrens en daarboven op een te slim meisje voor der leeftijd gecombineerd met temperament en koppigheid maakt het plaatje compleet.

Er werd weer EMDR voorgesteld, hier heb ik voor nu even nee opgezegd. Ik wil niet meer trauma naar boven halen wat nu niet speelt en voor nu oogt het niet dat ze last heeft of nachtmerries heeft over alle ziekenhuis periodes. Dit gedrag is wel een verloop van alles maar dat is niet heel gek.

Voor nu gaan we op spelende wijs kijken waar er gaten liggen zodat ze iets meer afstand van mij kan nemen en zichzelf hier ook veilig bij voelt. Want zoals van het weekend dat we met vrienden zijn en ik even naar buiten stap en papa gewoon bij der was sloeg ze zo in paniek dat ze alles bij elkaar schreeuwde en op spullen begon te schoppen en slaan. Dit is niet alleen erg vervelend en naar om te zien en horen maar ook weer een teken dat het der zelf erg in de weg zit.

Voor dit alles hebben we 3kwart jaar want dan ga ik samen met mijn vriend een weekje op vakantie ( zonder kinderen) we zijn dan 5 jaar samen en ondanks dat we ze mega zullen missen kijk ik er ook onwijs naar uit.
Een weekje bijkomen, even geen stress en zorgen en voornamelijk een weekje doorslapen.

Voor nu ga ik oververmoeid en met hoofdpijn naar mijn werk toe , het was weer een rommelige nacht helaas. Maar ondanks mijn vermoeidheid schatte de psycholoog mij wel 5 jaar jonger ( zie ik er misschien toch nog niet uit als een hele zombie 🎉🎉)

Advertenties