Twee streepjes verschijnen op de zwangerschapstest. Het blijft toch schrikken! Onzekerheid, maar ook blijdschap. Een nieuw avontuur tegemoet.

Een echt gezinnetje! Burgerlijker kan het niet. En buiten de misselijkheid voelde ik me de eerste drie maanden fantastisch, onoverwinnelijk! Na die drie maanden verdween de misselijkheid, maar hiervoor komt somberheid in de plaats. Ik was moe, kreeg last van huilbuien, onzekerheid, wil ik dit wel? Kan ik het wel aan? Hierover sprak ik niet met mijn man. Uiteindelijk wilde ik ook niet klagen.

Gelukkiger werd ik er niet op. Het schuldgevoel ging knagen, de onzekerheid nam toe. Het uit bed komen lukte voor geen meter meer. Ik bracht de dagen in bed door. Uiteraar wel zo dat mijn man hier geen weet van had. Ik was uit bed als hij naar zijn werk vertrok en zodra hij de deur weer binnen stapte na zijn werk had ik het huis aan kant en was er gekookt.

De dagen sleepten zich voort en ik had geen idee waarom ik me zo voelde. Ik durfde er ook met niemand over te praten. Sterker nog, ik dacht op den duur dat dit normaal was. Het zou weer beter gaan na de bevalling. Als de kleine er was zou ik vast intens van hem houden en met liefde voor hem zorgen.

Helaas…

Ik had een redelijk voorspoedige bevalling. Inleiding met betrekking tot langdurig gebroken vliezen, weeenstorm, de alles verlichtende ruggenprik en na 20 minuten: daar was hij dan. De onvoorwaardelijke liefde was er niet. De liefde die ik zag op het gezicht van mijn man, die deelde ik niet. Het enige wat ik dacht: “zo, dit is klaar, wie wil hem hebben”?

Het schuldgevoel nam toe. Het bleek een huilbaby. Mijn gebrek aan moedergevoelens weet ik daaraan. Ik kon niet meer, op van het gehuil, de onzekerheid, de wanhoop.

En toen vertelde iemand mij: jij hebt een postnatale depressie. Iets waarvoor de kraamhulp mij al had gewaarschuwd omdat ik maar door en doorging. Dat had ze dus goed gezien, die eerste week al. Jammer dat er op dat moment nooit aan de bel is getrokken (en ook dat ik er niet over praatte) want dan had het niet zo lang hoeven duren.

Toen onze zoon acht maanden was, was ik er eindelijk van overtuigd dat er iets moest veranderen. Volgens internet was de beste remedie gezond eten en sporten. Op dat punt ben ik gestart met hardlopen. Uiteindelijk is dit mijn redding van de postnatale depressie geweest. Toen onze zoon anderhalf was, was ik eindelijk weer een beetje mens. Ik kreeg zowaar iets van moedergevoelens. Deed alles niet meer plichtmatig maar ook uit liefde en genegenheid.

Met deze geschiedenis in ons achterhoofd kwam de vraag: “Wel of geen tweede kindje”?

Inmiddels was ik volledig hersteld en had ik het gevoel het aan te kunnen. Wel met de afspraak dat ik aan de bel zou trekken bij mijn man mocht het weer de verkeerde kant op gaan.

Vol goede moed de pil de deur uit. In sneltreinvaart waren we weer zwanger en wederom waren de eerste drie maanden fantastisch. Iedereen was op de hoogte van mijn geschiedenis en ik kon ook altijd terecht bij mijn verloskundigen. Toch ging het weer mis. Ondanks dat ik deze keer wel sprak over mijn gevoelens was het nog sneller veel zwaarder. Ik had de zorg voor onze temperamentvolle peuterpuber en daarbij moest ik dealen met mezelf. Het dieptepunt bereikte ik ongeveer met 25 weken zwangerschap. Ik zat er volledig doorheen, was continu doodmoe, had het gevoel mijn eigen kind niet meer aan te kunnen en wilde alleen nog maar dood. Zo diep had ik met mijn eerste zwangerschap niet gezeten. Mede doordat ik niet voor iemand hoefde te zorgen overdag en veel sliep. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest.

Een oplettende verloskundige kreeg het voor elkaar dat ik mijn volledige verhaal deed. Ze handelde supersnel en ik kon al heel snel bij de GGZ terecht. Hier kreeg ik meteen gesprekken en een psychiater. Mijn angst werd werkelijkheid: ik moest aan de antidepressiva. Mijn onrust en stress waren slechter voor de baby dan de bijwerkingen van antidepressiva. Op dat moment was het aller diepste punt voor mijn gevoel bereikt. Niet roken, niet drinken, gezond eten etc. En nu? Nu moest ik aan de antidepressiva.

Achteraf gezien blijkt dit de beste keuze te zijn geweest die ik had kunnen maken. De inwerktijd is ongeveer zes weken, maar bij mij sloeg het eerder aan. En het maximum aantal mg dat mocht in de zwangerschap heb ik nooit nodig gehad. Langzaamaan begon het licht weer een beetje te schijnen aan het einde van de tunnel. Ik knapte langzaamaan weer iets op. De combinatie van medicijnen en gesprekken waren voor mij de hulp die ik op dat moment nodig had en uiteindelijk naderde de bevalling.

Ik had er veel vertrouwen in dat ik niet weer in een postnatale depressie terecht zou komen. In de eerste instantie dacht ik ook dat dit niet was gebeurd. Ik had nu wel meteen moedergevoelens, een blauwe wolk. Ik bleef nog enige tijd aan de antidepressiva, maar wilde daar al snel mee stoppen. Geen goede keuze geweest, aangezien ik toch weer een depressie heb gekregen. Gelukkig niet zo erg als bij de eerste, maar toch wel weer aanwezig.

Ook nu was ik na anderhalf jaar gelukkig weer aardig de oude. Ik ben helemaal van de antidepressiva af en we hebben het goed met ons gezin van vier. Ik ben erg dankbaar voor twee gezonde kinderen, maar het had heel fijn geweest als er meer openheid over zwangerschapsdepressies/postnatale depressie zou zijn. Je voelt je zo ontzettend eenzaam, wanhopig en schuldig!

mijnmama

Advertenties