Bekende mama Celine Purcell verteld over haar dag met haar kleine meisje. Zij is onder andere bekend van Goede tijden slechte tijden en Kinderen geen bewaar. Ook heeft zij in vele musicals gespeeld zoals Les Misérables, Mamma Mia! & Wicked.

Een “gewone” mama dag? Dat was de vraag, of ik iets wou schrijven over een gewoon dagje met m’n meisje. En daar dacht ik eens even over na. Ten eerste vind ik er nog steeds niets gewoons aan, dat ik gezegend ben met zo’n lief, klein, mooi meisje dat wij gewoon “de onze” mogen noemen. Maar los daarvan zij alle dagen toch echt heel verschillend.

Ik heb winterse, zomerse en lente dagen. Dagen in de speeltuin, het zwembad, gewoon aan de koffie of samen onderweg. Niet te vergeten, dagen dat ik moet werken, in een theater, ver weg of in een studio dichtbij. Dagen dat ik lekker thuis ben en we rustig met melk en havermout in pyjama kunnen blijven. En dan zijn er natuurlijk nog die dagen dat ik Hollandse Glamour heb. Jep hoort er soms ook bij met deze mama. Ik bedoel dan een première, feest of auditie. Waar ik door de regen in een “strapless” met kippenvel heen ga…

It’s not all bad hoor! Want al heb ik mijn theater leven wel op een wat lager pitje gezet voor deze kleine soms zijn dat soort dagen ook erg leuk. Alleen ook erg veel werk… Ik ben de hele dag eigenlijk aan het weggaan en wil alles goed achterlaten. Met daarbij als eind doel op tijd in de taxi stappen en er zelf natuurlijk uitzien alsof ik met Maxima ga eten… No problem? Deze nieuwe rol bleek wel een uitdaging die ik aan ben gegaan.

Ik ben er nu gelukkig wel achter dat er net als met alles een enorme leercurve zit aan het mama zijn. Is natuurlijk ook heel logisch, je begint bij bijna geen enkele nieuwe baan meteen als directeur maar met moeder zijn lijkt dat soms wel nodig. Je krijgt die kleine mee naar huis, in ons geval midden in de nacht. Ik beviel om half 10 en na wat relaxen, de verplichte plas van mama en een kopje thee gingen we in het holst van de nacht met gevulde Maxi Cosi naar huis.

Zo bizar eigenlijk! Ik had veel gelezen maar precies hoe ik haar nou in d’r eentje in dat bedje moest gaan leggen wist ik eigenlijk niet. Dus ik besloot maar om met aapje in mijn armen rechtop in bed te gaan zitten. Ik zou wel wakker blijven tot de kraamhulp gebeld kon worden om uurtje of 7… Ik viel natuurlijk keihard in slaap maar werd daarna wakker met kleintje nog keurig in mijn armen. Rechtop maar waakzaam had mijn moeder instinct me wel door de nacht geloodst.

Maar nu? Eigenlijk keek ik voor alles naar de kraamhulp, vroedvrouw en oma’s. Geen idee heb je, maar je krijgt wel de verantwoordelijkheid over de goudvoorraad mee naar huis. Natuurlijk werd dit allemaal steeds beter. Leer je al doende en vertrouw je vooral achteraf steeds meer op je gevoel. Van melk, naar vast voedsel en van rollen naar kruipen en lopen. Zij groeit op en mama ook. En waar ik eerst nog met de melkvlekken op mijn jurk de deur uitging om na de voorstelling of première terug te rennen en vaak chaos en verdriet aan te treffen.

Maak ik nu als een echte Martha Stuart een verse pesto voor oma en kind terwijl ik met mijn krullers in nog even een boekje voorlees en het logeerbed opmaak. Einde avond kom ik blij maar niet gehaast thuis, was het een groot feest met oma en geniet ik er toch echt van dat ik het goed heb achtergelaten, maar vooral ook dat ik weer thuis ben. Misschien zijn en er zat vrouwen die dit allemaal al konden en echt niet begrijpen waar ik zojuist over geschreven heb, maar voor mij was het leren om een huishouden met zo’n kleintje goed en fijn te laten draaien echt een leerproces.

Van nature van haar houden en haar alles leren en laten zien en natuurlijk beschermen dat lukte inderdaad, gewoon op mijn gevoel. Maar een klein praktijklesje mummy hood hadden ze er bij het pufklasje misschien even bij moeten doen. O well, ik kan je nu leren hoe je een arcade boog tekent terwijl je de fles geeft als je wil?

Serieus super handig…

Iemand…?

Niemand…?

celinepurcell

 

Advertenties