Hallo, mijn verhaal begint op 7 maart 2016.

Die dag is mijn zoontje geboren na een moeilijke zwangerschap met allerlei kwaaltjes en een bloeding. Ik was uitgerekend voor 28 februari 2016. Maar hij had er duidelijk geen zin in dus had de gynaecologe beslist om de bevalling in te leiden.  Jammer omdat het niet “normaal” ging maar ook handig om alles thuis in orde te maken. Ik was zo bang van de pijn! Ik ben absoluut geen held als het aankomt op het verdragen van pijn dus ik had op voorhand duidelijk gezegd dat ik epidurale wou. Dan voel je niks meer van de pijn dacht ik..

Goh wat was het spannend! Om 7u30 gingen we binnen. Ik had toch al 2 cm opening en mocht meteen in de verloskamer plaats nemen. Er werd een tabletje opgestoken. Ze plaatsten dit tegen de baarmoedermond zodat deze verweekt en de baby kan passeren. Dit deed een beetje pijn maar was goed te verdragen. Duurde ook maar twee minuutjes. Een uurtje later komt de gynaecologe voelen. Geen verandering.

Het volgende was een infuus met weeën opwekkers en mijn vruchtwater werd handmatig gebroken door de gynaecologe.  Bij de start hier van was het allemaal nog leuk en gezellig. Ik en mijn partner keken samen tv, boekje lezen, beetje mensen sms’en etc.

En toen begon het. Wauw wat doet een wee pijn! Mijn mama zei me dat het pijn doet maar zo veel pijn dat wist ik niet! Ik kreeg ook geen moment van rust. De weeën volgden elkaar zo snel op. Er zat geen minuut tussen of de volgende was er al. Een echt weeën storm zoals men dat noemt. Op het bed, op het toilet, op de bal, niets kon de pijn dragelijk maken. Dit was net dat waar ik zo een bang voor had! Ik smeekte de vroedvrouw om een epidurale maar volgens de gynaecologe mocht dit pas bij 4 cm opening. Ik was en ben nog steeds boos op haar!

De tijd kroop voorbij en om het uur of twee uur kwam de gynaecologe voelen of er meer opening was.  Na wat overtuiging door de vroedvrouw tegen de gynaecologe werd de anesthesist gebeld. EINDELIJK dacht ik! Nu gaat het beteren, het afzien is voorbij, ik kan weer beginnen ademen. De eerdere angst voor de ruggenprik was voorbij, het kon toch niet erger als de weeën..

Eventjes ging het beter, een half uurtje ofzo. De pijn was niet weg maar ik kon blijven stil liggen en een gesprekje voeren met mijn partner. Maar het begon terug en erger als voorheen. Er waren persweeën bij gekomen.  Het leek wel of die epidurale geen effect meer had!

Vriendinnen vragen me soms hoe een perswee voelt. Ik vind dat het lijkt op enorm veel buikkrampen hebben en dan niet naar toilet mogen gaan! En dat maal 100 000 ofzo.. Voor mij voelde het alle sinds zo aan. De vroedvrouw zei “duw maar mee met de persweeën, dat is niet erg”. Ik duwde zo hard dat ik precies ging ontploffen. Dan komt de gynaecologe binnen en zei zegt dat ik niet mag duwen omdat er niet genoeg opening is! Sorry hoor maar zo een perswee hou je niet zomaar tegen en dat zou zij moeten weten als moeder van twee kinderen en gynaecoloog!! Soit ik duwde toch omdat ik niet anders kon.

Om 16u30 mocht ik dan eindelijk beginnen aan de bevalling. Maar op dat moment was ik al kapot. Ik was zo moe van de weeën op te vangen dat ik niet eens nog de fut had om te spreken. De weeën kwamen constant, ik vind het nog steeds vreselijk om er aan te denken.

Zodra de bevalling startte perste ik met alle kracht die ik nog had.  En dat was nog meer dan ik dacht, misschien is dat wel de oerkracht van een vrouw ofzo.  Er leek niets te veranderen en de gynaecologe zei mij ook niets. Zo ontmoedigend.. Daalde de baby goed? Zie je al een hoofdje? Moet er worden geknipt? Niks wist ik. Opeens hoorde we op de monitor dat mijn baby zijn hartslag daalde. Voor hem is het ook een heel ingrijpende gebeurtenis natuurlijk! In allerijl werd de zuiger erbij gehaald. Maar de hartslag steeg weer en ik moest gewoon verder persen. Iets later daalde de hartslag weer. Ik herinner me nog dat ik in mezelf hoopte dat hij nu niet meer zou stijgen zodat ze die zuiger moesten gebruiken. En zo was het ook. Ik was doodmoe en opgelucht. Ik zag het hoofdje en dacht bij mezelf “ nu is het genoeg! Je moet en zal eruit komen en wel nu meteen!! ”  Ik perste een laatste keer en daar was hij dan! Onze zoon, en toen was hij weer meteen weg. In de couveuse omdat hij een lage apgar score had en nodig wat zuurstof moest hebben. En weg waren ze met hem naar een andere afdeling.

Terwijl werd ik genaaid. Ik was namelijk geknipt en dan nog eens doorgescheurd. Elke keer voelde ik de naald en draad door mijn huid gaan, vreselijk.. Ze duwde mijn baarmoeder leeg. Ik was het zo beu, zo moe, zo op.. Ik werd door de vroedvrouw gewassen en op een ander bed geschoven. Ik mocht niet recht staan en kon dit ook niet.

Eens op de kamer kwam er bezoek. Mijn naaste familie was er maar ik heb er helemaal niet van genoten. Ik wou gewoon slapen, meer niet. Ons zoontje lag naast me in zijn eigen bedje. Alles was in orde met hem.

Die avond dacht ik naar het toilet te gaan. Onder begeleiding van de vroedvrouw probeerde ik recht te staan. Ik viel meteen weer op bed. Ik had tijdens de bevalling zo veel bloed verloren dat ik pas na twee dagen en twee zakjes bloed uit mijn bed kon. En dan nog die vreselijke pijn en druk door de knip en scheur.

Ik heb geen luiertjes kunnen verversen of een badje kunnen geven aan mijn zoontje de eerste dagen. Iedereen zij wat een wonder dat ons zoontje was en zo mooi. En ik zei dat ook maar omdat het van mij verwacht werd. Het voelde zo totaal niet aan. Ik had liefst dat hij stil was en in dat bedje lag. Ik voelde mij geen mama en vroeg mij sterk af waar in godsnaam die roze wolk bleef! Ik was verdrietig en had zo veel pijn de hele tijd. De borstvoeding lukt ook niet goed. Hij nam de tepel niet correct en ik produceerde amper iets van melk. Dus de eerste nacht amper geslapen, gelukkig heeft de vroedvrouw de tweede nacht flesjes bij gegeven voor hem. Ik was opgelucht want hij had voldoende eten en was rustig. Zo heb ik toch drie uurtjes kunnen slapen die tweede nacht.

Thuis komen. Wat een ramp.. Vanaf de eerste minuut overviel mijn het gevoel van paniek. Flesjes, melk poeder,pampers! Waar is alles, ik heb het nu nodig! Oh nee hij gaat huilen wat nu?!

Baby wassen?! IK?! Alleen?! no way!

Zo veel pijn van de knip en scheur.. elke stap ik zet doet pijn. Gaan zitten doet pijn. Liggen doet pijn.. Maar goed, we zijn thuis. Nu is het aan ons.

De eerste dagen lukte nog tamelijk goed maar al snel ging het berg af. Ik denk dat het ook was door het slaaptekort. Ons zoontje nam de dag voor de nacht.. Hij raakte s’nachts maar niet in slaap.

Ik denk na een dag of 4 at ik niet meer. Ik had geen honger. Het leek wel of ik constant overvol zat terwijl ik amper iets at. Ik huilde heel veel. En ook overal. Een aantal keer per dag kreeg ik het enorm benauwd, ik kon niet ademen door wat er in mijn hoofd aan de gang was. Ik begon te huilen en had zin om het uit te schreeuwen. Maar wat moest ik dan schreeuwen? Ik had een kindje, ik hoor blij te zijn!

Maar ik was dat alles behalve.. IK kreeg het enorm benauwd als ik er aan dacht dat ik niet meer terug kon naar voor de bevalling. Ik had nu dit kind maar eigenlijk wil ik hem niet. Ik moet hem eten geven, ik moet zijn pampers doen ,ik moet hem in bad stoppen..  Maar ik wil dat niet! Ik kan het ook niet. Ik had het gevoel dat ik dat kleine dingetje nooit groot zou krijgen.

Elke keer ik hem bij zijn papa achterliet voelde ik mij schuldig. Ik was niet gelukkig bij mijn zoontje. Maar ook niet als ik niet bij hem was. Ik was steeds aan het denken “ik moet weer terug naar hem straks” Vreselijk gevoel.. Ik voelde mij schuldig omdat ik hem niet graag zag, niet van hem hield. Ik heb wel steeds mijn plicht gedaan. Ik heb hem niet laten huilen of hem laten liggen in een vuile pamper. Ondanks alles wist ik wel dat ik voor hem moest zorgen, dat was mijn taak of ik het nu wou of niet..

Toen mijn kleintje ongeveer 4 weken oud was heeft mijn mama mij gedwongen naar de huisarts te gaan. Zij heeft de diagnose gesteld van post natale depressie. Ik ben heel snel heel diep gezakt. Maar gelukkig waren we er snel bij. Ik heb antidepressiva voorgeschreven gekregen. Ook al ben ik niet voor dat soort medicatie toch heb ik ze genomen. Ik wou een snelle oplossing, ik vond dat dat mijn verplichting was naar mij kleintje toe.

Het is beetje bij beetje beter beginnen gaan. Ik ben echt enorm naar mijn kleintje toe gegroeid. Hij is momenteel 7 maanden oud en ik zou hem niet meer kunnen missen. Hij is het beste wat me is overkomen!  Als ik nu naar de foto’s kijk van zijn eerste maanden voel ik me enorm verdrietig omdat ik het gevoel heb dat ik hem tekort heb gedaan. Ik heb voor hem gezorgd alsof hij een taak was die mij was gegeven.  Maar gedane zaken nemen geen keer. Nu krijgt hij alle liefde die ik geven kan!

Bij mijn bevalling was ik geen mama, ik ben dat echt moeten worden.

Advertenties