Het begon allemaal op 10 november 2014 om 17.30u. Ik kreeg hier thuis buikpijn, omdat ik ook last had van mijn darmen die dag dacht ik dat het wel zou over gaan, maar in tegendeel, het werd erger naar mate dat het later werd; We zijn nog iets gaan eten en daar kwamen de pieken al om de 15 minuten, ook harde buiken, na het eten zijn we nog ergens wat gaan halen. Daar werd het nog erger en erger, ik dacht eerst dat het gewoon oefen weeën waren, maar op die plaats waar we toen waren ging ik krom staan om dat dat minder pijn deed, toen zei mijn vriend tegen mij, kom we gaan naar het ziekenhuis. Kwamen we om 19.45u aan hier in Overpelt België ziekenhuis, gemeld dat ik buikpijn had met pieken, gevraagd hoe ver ik was, ik was die dag 31w6 zwanger.

Aan de monitor gelegd, daarop was zoals te verwachten niks te zien en ook was mijn buikpijn weg toen ik op mijn linkerzij ging liggen daar. Voor zekerheid hadden ze een soort van vaginale test genomen om te kijken of er al activiteit was aan de binnenkant. Was de test negatief dan mocht ik naar huis, was die test positief dan moest ik in het ziekenhuis blijven. Monitor afgekoppeld, mijn vriend was die test al vergeten, komen ze na 15 minuten (zolang duurde het voor het resultaat) terug, was de test positief en moest ik dus in het ziekenhuis blijven, ik had al vanaf dat moment 40% kans om voor de 34w te bevallen. Ik heb die avond meteen longrijpers gekregen en enkel al vocht toegediend om de baarmoeder te kalmeren, ook was de baarmoederhals al 3mm meer.

De dag erna ’s morgens om 7u (ziekenhuis) komen ze je wakker maken voor aan de monitor te hangen. Toen kwamen de weeën al om de 5 minuten. Naar de gynaecoloog gebeld om te vragen of ze nog wat moesten wachten, of dat ze toch de weeën remmers mochten opstarten, gelukkig mochten ze de weeën remmers en ik moest ook hele tijd blijven liggen, mocht enkel maar recht om te eten, drinken (lukte ook beetje liggend), wc te gaan en me te wassen. Ik mocht nog niet eens ff op de gang gaan wandelen om heel ff eens iets anders te zien (bv bij de prematuurtjes gaan kijken, was op zelfde afdeling) dan enkel de kamer. Ik heb van 10 november tot 25 november in het ziekenhuis gelegen, telkens ’s morgens en ’s avonds aan de monitor gelegd en elke keer liet mijn zoontje zijn hartslag te laag zakken tot volledig wegvallen, gelukkig kwam hij telkens zelf terug maar het waren bange momenten, ook voor als de weeën remmers niet zouden werken, werd ik nog overgebracht naar een ander ziekenhuis waar ze alle apparatuur hebben om onder de 34w geboren te worden. In de 15 dagen dat ik in het ziekenhuis lag was er ook nog een avond dat ik borstvoeding les had normaal gezien, toen hebben ze me iets vroeger aan de monitor gelegd, liet hij zijn hartslag helemaal wegvallen met alarm tot gevolg aan de monitor en mocht ik die les die avond niet meer mee volgen. zo al in het ziekenhuis 15 dagen lang.

Op 25 november was ik 34w en mocht ik naar huis met mijn kleintje nog in mijn buik. Wel moest ik al van in het ziekenhuis tot dat ik 36 weken ver was (mocht ik dan al zo ver geraken wat ik nog niet wist) ustrogan opsteken (vaginale zetpil om baarmoederhals sterk te houden) toen ik naar huis ging was de baarmoederhals 2,5 mm. Ik moest daarna 3x per week terug op controle aan de monitor. En elke keer weer werd zijn hartslag of te laag of was hij volledig weg en dat telkens minimum 30 sec tot 1 minuut (wat dan veel langer lijkt) Op 15 december was het hier in België grote staking en moest ik op controle aan de monitor was die dag 36w6 (had het gehaald) en mijn vriend was mee want hij geraakte toch niet op het werk. Ook die dag liet mijn zoontje zijn hartslag weer wegvallen met alarm tot gevolg, hebben ze die dag ook de gynaecoloog erbij gehaald en die had toen beslist om me te laten bevallen, met inleiding weliswaar. Hij had er geen goed oog meer in, als hij mij tot de 40 weken had laten lopen dan was de kans heel groot dat ons zoontje dood geboren zou worden en dat wilden we natuurlijk niet. Hij had me onderzocht en had die ochtend al 1 cm ontsluiting, omdat ik niet alles mee had en we gelukkig maar 5 minuten van het ziekenhuis af wonen, mocht ik op het gemak terug naar huis alles gaan halen en tegen de vroege avond terug binnenkomen voor opname inleiding. Die avond zou ik normaal gezien een soort vaginale zetpil krijgen om deze keer de baarmoederhals weker te maken.

Om 17.30u op 15 december 2015 terug binnen gekomen, alles op de verloskamer klaargemaakt Rond 20.00u nog eens aan de monitor gelegd, (had toen al 2 cm ontsluiting) en daar liet hij nog maar eens zijn hartslag zakken tot wegvallen met alarm tot gevolg. Toen heb ik die zetpil niet gekregen want als er iets zou gebeuren konden ze het niet terug draaien want is er moeilijk terug uit te krijgen. Ik heb toen van 20.00u tot 02.00u aan de monitor gelegen, toen hebben ze die afgekoppeld zodat we toch een beetje konden slapen, ondertussen had ik al 3 cm ontsluiting en was het al 16 december 2014. om 5.30u hebben ze ons terug wakker gemaakt, opnieuw aan de monitor gelegd, en telkens hetzelfde verhaal, wegvallen van de hartslag van het kindje, om 6u heb ik dan weeënopwekkers gekregen via infuus en die moesten ze ook nog eens 3 keer afkoppelen en terug van het laagste beginnen.

Om 7.30u hebben ze mijn vliezen gebroken en hebben ze (15x) een inwendige stencil (sensor) op mijn zoontje zijn hoofdje proberen te zetten om zo zijn hartslag te kunnen controleren, maar die werkte niet en op de buik konden we hem gelukkig wel blijven horen. Rond 10.45u ging het niet meer van pijn in mijn rug van de weeën en heb toen epidurale gevraagd, maar ze hadden eerst naar de gynaecoloog gebeld om te vragen of ik het wel mocht hebben omdat mijn zoontje zijn hartslag de hele tijd weg viel, na 15 minuten kwam de anesthesist voor de epidurale te zetten en toen moest ik nog wachten tot mijn zoontje terug stabiel was in de buik voor ze dat konden zetten, (had toen 4 cm ontsluiting) toen was het 11.10u Ook stond ik stand-by voor spoedkeizersnee als hij nog een keer zijn hartslag liet wegvallen, de anesthesist vraagt dat of ik daarvoor stand-by sta en ze zeggen ja, zegt die laat het dan wel op tijd weten want we zijn in alle zalen bezig, ik keek mijn vriend aan van ‘moet ze dat nu zeggen!!!!’. Gelukkig is hij op de epidurale bekomen en heeft hij zijn hartslag niet meer laten wegvallen en is dan ook via de normale weg geboren. om 11.40u zeg ik tegen mijn vriend dat ik terug pijn voel, zegt hij, je hebt pas epidurale gehad, da kan niet, ook de vroedvrouwen waren juist de verloskamer terug buiten, ik zeg, het is anders nu, en moet precies iets uit, moet precies naar de grote wc gaan. druk terug op het belletje en vroedvrouw voelt terug en had in ene keer 10cm ontsluiting. hebben ze me een uur recht gezet zodat hij nog wat kon zakken en na 5 keer persen was hij geboren op 16 december 2014 om 12.41u met gewicht van 2kg125 op 37w.

Hij kwam er al schreeuwend uit, zijn hoofdje was er nog maar uit en begon zich al goed te laten horen. ik mocht hem jammer genoeg niet bij me op de kamer omdat zijn gewicht te laag was en zijn suikergehalte ook. Samen hebben we wel een week in het ziekenhuis gelegen, ik mocht normaal die zaterdag 20 december naar huis, maar omdat ik het niet kon mocht ik nog een dag langer blijven. Ik mocht hem nog niet mee naar huis nemen omdat zijn gewicht nog geen 2kg300 was, Na zijn geboorte is zijn gewichtje ook gezakt geweest tot 1kg940. Ik heb 3 dagen geweend in het ziekenhuis zelf omdat ik zonder hem naar huis moest, zelf is nog net voor nieuwjaar mee naar huis gemogen op 29 december toen woog hij 2kg320 en mocht hij eindelijk mee naar huis.

Advertenties