Goedendag ik ben Cheryl Sanradji, moeder van een 31 weken geboren prematuur meisje. Geboren op 22 sept 2015. Het begon op een dag toen ik krampen en bloedingen kreeg. Ik heb me gelijk bij mijn huisarts aangemeld en moest meteen naar het ziekenhuis. Ik heb 4 dagen lang moeten liggen. Mijn bloeddruk was hoog, ik kreeg verkeerde tabletten en moest gelijk ermee stoppen. 2 prikjes gehad om de weeën te remmen want het was nog te vroeg om te komen voor de baby. Na die 4 dagen mocht ik naar huis. Ik had letterlijk bedrust. Maar als alleenstaande moeder thuis, waarbij man in Nederland woont en ik in Suriname was dat voor mij geen makkie. Ik moest voor de kinderen zorgen. De volgende dag maakte ik me klaar om naar de Nederlandse Ambassade te gaan voor me visum. Ik was zo blij dat ik het kreeg.

Die middag kreeg ik weer die bloedingen en krampen. Ik belde mijn zusje op om mij naar het ziekenhuis te brengen. Daar aangekomen moest ik naar de verloskamer. Ze hebben mij een infuus gegeven en alweer die prik om de weeën te stoppen. Tot op het moment dat het leek alsof ik aan het plassen was. Ik had vruchtwaterlozing. Het was niet helder, groenig bruine kleur. Ik was bang riep de vroedvrouw. Ze zei dat het tijd was. Maar hoe kan dat? Neeeee. Ik wil naar Nederland naar mijn man. Jammer Mya kwam, geboren met haar voeten eerst. Geen gehuil. Zo klein was ze. Piepklein stemmetje die je nauwelijks kon horen. Niet als een normale geboren baby. 950 gram en nog geen 30 cm lang. Ze werd vervoerd naar ht Intensive Care van RK Ziekenhuis waar ik ben bevallen.

De volgende morgen mocht ik haar zien. Ik heb zitten huilen toen ik haar zag. Al die apparaten en slangetjes. De 2e dag kreeg ze een klaplong en had bloedarmoede. Kreeg bloed via haar navel omdat haar aders te teer waren. Gelijk die avond werd ze per ambulance vervoerd met zuurstof naar het Nicu van het Academisch Ziekenhuis. Ik moest even buiten wachten. Wat ik allemaal moest aanhoren van de dokter was niet mooi. Maar ik bad in mezelf dat alles goed komt met haar. Ik probeerde sterk te blijven. Die bijna 3 maanden die ze daar in het Nicu heeft gelegen heb ik haar elke dag 2 keer bezocht. Ik wilde geen dag missen.

Ze kreeg in de tussen tijd een longontsteking. Wat doktoren zeiden is dat Mya door vroeg geboorte niet ontwikkelde longen heeft. Dat maakt ook dat haar beademing is gaan verslechteren. Haar hartje werkt ook keihard mee. Zuurstof was zo belangrijk voor haar. Het was hard om te zien. Op 24 dec 2015 mocht ze naar huis met zuurstof. Ik deed me best om goed voor haar te zorgen. We zitten nu in september. Ze is nog 2 keren opgenomen met longontsteking. Doktoren kunnen verder niks doen. Dus nu haar medische stukken naar Nederland gemaild. Hopelijk krijgt ze daar een betere behandeling.

Nog maar effe doorbijten en we zijn hopelijk midden oktober in Nederland. Wat heftig is dat ik echt alleen stond om dit alles mee te maken. Mijn man kwam af en toe. Moest weer na 2 weken terug. Mijn moeder helpt mij met de oppas thuis omdat ik dan weer moest beginnen met werken.

14269717_1224719150892646_172467329_n

Advertenties