Op zaterdagochtend 28 april om half 7 voelde ik ineens dat ik lekte toen ik in bed lag. Mijn vriend heeft gauw een handdoek gepakt en zo ben ik naar de badkamer gehobbeld. Yes mn vliezen zijn gebroken. Daarna toch weer lekker in bed geklommen en nog even kunnen slapen. ’s Middags kwam de verloskundige kijken bij me maar toen was er nog niet veel actie. Helaas begonnen ’s avonds rond 23.00 uur pas de weeën lekker op gang te komen. Toen kwam de verloskundige de volgende rond half 7 om te controleren hoever de ontsluiting was. Na 24 uur was dat nog maar 3 cm. Na overleg met het ziekenhuis werd besloten om nog even te wachten tot 10.00 uur in de hoop dat het nu wel sneller zou gaan. Om 10.00 uur kwam de verloskundige terug en bleek dat ik was blijven hangen op 3 cm. Kortom helaas geen thuisbevalling voor mij, ik moest naar het ziekenhuis.

Om half 12 waren we in het ziekenhuis. Eenmaal in het ziekenhuis bleek ik inmiddels 4 cm ontsluiting te hebben maar ook bleek dat mijn vliezen hoog waren gescheurd en niet onderaan. Dus op het moment dat mijn vliezen gebroken werden kwam er alsnog een golf vrij en ging het iets sneller. Om half 2 had ik 6 cm ontsluiting maar werd de frequentie van de weeën wat minder. Daarom besloten ze om me medicijnen te geven zodat de weeën elkaar wat sneller opvolgden. Uiteindelijk werd het zo snel dat ik ze niet meer goed kon opvangen en heb ik om pijnstiller gevraagd zodat het scherpe randje eraf was. Daarna ging het erg snel. Met het persen had ik totaal geen problemen of pijn en om half 4 werd ons prachtige meisje geboren. De navelstreng zat om haar nekje dus ze was eventjes een beetje blauw maar dat kleurde heel snel weer bij. Zelf heb ik maar 3 hechtingen nodig gehad dus ik was al lang al blij. Omdat mijn vliezen langer dan 24 uur gebroken waren hadden ze een kweek bij me afgenomen voor streptokokken.

We moesten een nachtje blijven in afwachting van deze uitslag. De volgende ochtend kreeg ik te horen dat ik positief getest was en dat ik nog een dag moest blijven. Ze wilde onze dochter de eerste 48 uur in de gaten houden. Dit was echt een hele grote teleurstelling. Ik wilde eigenlijk thuis bevallen en dan lukte al niet, in het ziekenhuis had ik zelfs medicijnen nodig om het op gang te houden en ook pijnstiller (terwijl ik altijd gezegd heb dat ik dat echt niet wilde). Toen bleek dat ik nog een nachtje moest blijven in afwachting van de test. Daar had ik me allemaal al overheen gezet. Nou kreeg ik dit er ook nog eens overheen. Uiteindelijk ging alles gewoon goed met haar en mochten we na 48 uur lekker naar huis. Hier gaat alles nu goed en ze drinkt en groeit erg goed. 29 april om 15.28 uur geboren, 3715 gram en 54 cm lang.  inmiddels is mijn dochter 4 jaar en die jaren zijn omgevlogen. Ze is sindskort grote zus van een broertje en ze vind het geweldig.

Bevallingsverhaal van mijn zoon :

Na een bezoek aan het ziekenhuis werd besloten dan ik ingeleid zou worden op 30 maart. Dit was iets wat ik echt niet wilde omdat ik graag thuis wilde bevallen. Na overleg met mijn verloskundige werd besloten om de afspraak in te plannen voor 1 april. Ik zou dan 2 weken over tijd lopen. Ik was tijdens mijn afspraak bij het ziekenhuis gestript in de hoop dat de weeën uit zichzelf zouden komen en op woensdag 30 maart kreeg ik in de loop van de middag inderdaad lichte weeën. Maar met het avondeten werden ze minder. Ik besloot om lekker warm te gaan douchen in de hoop dat ze weer wat meer door zouden zetten maar helaas waren ze toen helemaal verdwenen. Ik heb de verloskundige gebeld en verteld dat ik weeën had gehad en dat ze nu afgezwakt waren maar misschien vannacht weer terug zouden komen. Ik mocht haar gewoon bellen als ze vannacht terugkwamen zei ze en daarna gingen we maar gewoon naar bed.

Halverwege de nacht werd ik inderdaad wakker van weeën. Eerst lichte maar ze werden steeds heftiger. Ik besloot maar naar beneden te gaan en mijn vriend lekker te laten slapen. In de gang heb ik de weeën opgevangen terwijl ik aan de spijlen van de trap hing. Ondertussen hield ik de tijd tussen de weeën bij. Toen er ongeveer 3 a 4 minuten tussen de weeën zaten heb ik mijn vriend wakker gebeld en gezegd dat hij de verloskundige moest bellen. Hij kwam beneden en ging koffie zetten. Tot die tijd had ik in alle rust in mijn eigen bubbel gezeten en ik vond het dus erg moeilijk dat deze nu verstoord werd. De verloskundige kwam en die begon vragen te stellen en te kletsen met mijn vriend. Af en toe onderzocht ze me en ging ze hartje luisteren. Alles klonk gelukkig gewoon goed en kon ik staand mijn weeën blijven opvangen. Mijn vriend had de kachel even een beetje aangezet. Het zweet brak me uit en daar werd ik toen best wel boos om. Nog iets wat mijn bubbel verstoorde. En toen kwam ook nog eens de kraamverzorgster. Weer dezelfde gesprekken… Ik stond al heel wat uur de weeën op te vangen maar toen ik begon te trillen op mijn benen moest ik naar boven en gaan liggen.

Eenmaal op bed moest ik erg wennen aan de nieuwe positie. Op deze manier de weeën opvangen vond ik een stuk moeilijker en erg frustrerend omdat het even daarvoor juist heel goed ging. Rond 8 uur was er een wisseling van de wacht. Mijn vliezen werden gebroken. Wat een vervelend gevoel is dat toch. Van mijn bubbel was bijna niets meer over. Het voelde alsof iedereen van alles van me wilde en constant aan het praten waren. Ook al was het fluisteren, het stoorde mij heel erg. Ik moest van ze plassen omdat de ontsluiting niet helemaal lekker doorzette maar ik moest helemaal niet voor mijn gevoel. Toen kreeg ik een katheter. Ook wilde ze dat ik weer ging staan. Ik heb het niet laten merken maar ik was echt boos. Ik stond eerst en kon mijn weeën goed opvangen, ik moest van ze gaan liggen en toen ging het opvangen heel moeilijk en was hierdoor uit mijn concentratie en nu moest ik weer staan…. Mijn moeder kwam langslopen toen ze naar de werk ging. Ze wenste me veel sterkte en heeft onze dochter toen meegenomen want die snapte er niets van natuurlijk. Al begreep ze wel dat de baby er aankwam. De laatste 2 cm wilde maar niet vlotten en rond 10.00 uur besloot de verloskundige dat ze me toch liever voor de zekerheid naar het ziekenhuis bracht.

Het duurde nu al zo lang en ze wisten van de echo’s dat de kleine best groot was. Tussen de weeën door moest ik kleren aantrekken en naar beneden lopen. In de kleine auto van de verloskundige. Wat een hel was dat. Uiteraard alle stoplichten tegen, drempels, de ene wee naar de ander… Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis meteen aan de monitor. De kleine kreeg een draadje op het hoofd om alles in de gaten te kunnen houden maar alles zag er goed uit. Toen bleek meteen dat ik wel volledige ontsluiting had en ik mocht gaan persen. En in no time werd om 11.06 uur ons mannetje geboren. Wat een ontlading was dat. En meteen zoveel liefde voor onze kleine man. En toch ook een onwerkelijk gevoel dat we ineens een zoon hadden. Ik was meteen wakker uit mijn high. Alles was goed en geen spijt. Het maakte mij niet uit dat het in het ziekenhuis was, ik had het meeste werk thuis gedaan en zonder medicijnen. Hij pieste nog ff lekker over me heen en keek al gauw heel wijs om zich heen. Echt een pracht kindje! En inderdaad een flinke jongen met zijn 4550 gram.

Advertenties