Dit is mijn verhaal Het begon allemaal op de fertiliteitsafdeling, dat ik niet vanzelf zwanger kon raken, dat wisten we al, ik was dus al 1 stap voor. Na allerlei onderzoeken bij ons beiden stond niks ons meer in de weg om eindelijk onze droom te kunnen verwezenlijken, op mijn eitjes na, waar ik een overdosis van bezit (PCOS) waar er geen 1 vanzelf groot genoeg zou worden om daadwerkelijk te kunnen springen. Heel veel medicatie en injecties verder (ik voelde me net een proefkonijn) sloeg er eindelijk iets aan! 30 dagen lang injecteren 2x per week controle in het ziekenhuis verder.. zat er 1 goed ei!!! We waren zo blij (en misselijk van de hormooninjecties) We kregen ‘huiswerk’ mee…. 2 weken later voelde ik me anders dan normaal, testje doen maar..

het was 21 februari 2014 en de test was positief!!! 2 dikke vette strepen! Ik ben nog nooit in mn leven zo blij geweest.. 7 weken echo> het hartje klopte!! Wat een prachtig gezicht! 8 weken echo> voor het eerst naar de’ echte’ gynaecologie afdeling. Er was iets niet goed.. geen hartactiviteit meer te zien.. op dat moment stortte echt onze wereld in. Ik donderde zo hard van mn roze wolk af in een heel heel diep gat. Mijn baby, waar ik al van droomde, was niet meer… Na 2 zwaar emotionele en bloederige maanden zijn we doorgegaan, ik had geen keuze, daar waren we weer, terug bij af op de fertiliteitsafdeling .. Meteen gestart met de hormooninjecties en jawel na 30 dagen zaten er 3 mooie eitjes!! Er was weer een beetje hoop totdat de arts doodleuk meedeelde, het zijn er 3 en die gaan we niet laten springen (aparte injectie voor nodig) ze waren bang voor 3 bevruchte eitjes.. ik heb nog gezegd dat ik er liever 3 wilde dan geen! Maar het mocht niet baten… ik kreeg geen injectie mee en daarbij werd ons ook medegedeeld dat we GEEN gemeenschap mochten hebben.. maar ik voelde dat dit mijn kans was en die zou niemand mij ontnemen..

dus wel huiswerk gedaan 2 weken later, test gedaan.. er was een heeeel licht tweede streepje te zien, ik helemaal hyper.. wel niet wel niet.. ‘zou het dan toch gelukt zijn’ Ik heb de eerstvolgende dag (maandag) gebeld met de receptioniste van de desbetreffende afdeling met het nieuws dat ik een soort van positieve test had ! Dit is wat ze zei: nee dat kan niet! Jullie hebben geen gemeenschap gehad, dat staat in je dossier… Mijn reactie: uhhh dat kan er wel mooi staan… Uiteindelijk na aandringen kreeg ik dan toch maar een bloedonderzoek (vrijdag pas!!) Want mevrouw wilde mij al inplannen om weer met de kuren te starten.. Vrijdag 4 juli 2014 De uitslag was positief!!!! Dit was wederom een hele mooie maar oh zo’n enge dag.. vanaf deze dag heb ik alleen maar zorgen en stress gehad.. bang dat het weer mis zou gaan en weer door die emotionele ( uiteraard een hoop onverwerkt verdriet nog aanwezig) en lichamelijk drama te moeten..

Ik was 6 weken zwanger en ik verloor wat bloed, stressniveau was weer verschrikkelijk, afspraak gemaakt om een echo te laten maken, en gelukkig, het hartje klopte (voor nu even gerustgesteld) Totdat de 8 weken echo naderde.. die zat nog in m’n geheugen gegrift van de vorige keer.. maar gelukkig, mn lieve kleine garnaaltje was nog steeds bij me!! (opgelucht voor nu) Ik was 11 weken zwanger, lag te slapen s ’nachts, ik moest plassen dus stond op.. in een enorme grote plas bloed.. helemaal in paniek naar het ziekenhuis.. ik zat te trillen en beven van angst, echoapparaat erbij.. wat ik toen zag, ik vergeet het nooit meer, een dansend en zwaaiend kindje! Met armpjes en beentjes, lenzen zagen we al in zn oogjes.. wauw.. (opgelucht voor nu) Ik bleef bang, m’n hele zwangerschap.. en vooral voor bloed..

Bij 25 weken nog wat bloed gehad en alles was nog steeds oké.. en gelukkig bewoog hij ook vaak, hij voelde dat z’n mammie dat nodig had om rustig te blijven Bij 38 weken werd ik ingeleid, het was 24 februari 2015, m’n bevallig was op z’n zachts gezegd vreselijk, na 2 liter bloed te zijn verloren en een vacuumextractie, had ik dan eindelijk mn kindje, mijn prachtige jongetje was er eindelijk! Onze lieve kleine Xavi en wat was (is) hij perfect! Nu, anderhalf jaar later denk ik nog vaak terug aan deze heftige tijd, het was een achtbaan van emoties maar dat is het me allemaal waard geweest.. Aan alle vrouwen die op dit moment bezig zijn met vruchtbaarheidsbehandelingen wil ik graag meegeven dat ze vooral naar hun eigen gevoel moeten luisteren. Ook doktoren (en receptionistes) kunnen er zo naast zitten! Als ik naar hen had geluisterd dan zat ik nu niet op de bank dit verhaal te schrijven terwijl mijn dreumesje boven lekker in zn bedje ligt te slapen.

Advertenties