De geboorte van onze Jens,

Dinsdag 17 Mei ik word erg onrustig wakker. Dat is niet vreemd want vandaag zal ik mijn moeder moeten begraven die afgelopen don overleden is. Tijdens de dienst gaat het goed en heb alleen de “normale”harde buiken, die ik al heb sinds ik 29 weken zwanger ben en met vroegtijdige weeën in het ziekenhuis heb gelegen. Ik heb toen weenremmers en longrijping gehad. Als we naar haar graf lopen voel ik druk en pijn in de onderkant van mijn buik en ik moet erg langzaam lopen. Stilstaan is nog lastiger. Ik sta maar te wiebelen. S’middags heb ik eigenlijk, buiten de harde buiken om, geen last meer. Tot sávonds 21:45, ik voel meteen dat dit echte weeën zijn. We besluiten te gaan timen en ze komen om de 3 minuten en houden 40 seconden aan. Na 23:00 bellen we de verloskundige die langskomt. Ze voelt geen ontsluiting, maar ze wil wel dat we naar het ziekenhuis gaan voor een ctg.  Zo gezegd zo gedaan. Mijn zus komt naar mijn huis voor de andere kinderen. In het ziekenhuis zijn de weeën goed te zien op het ctg en na inwendig onderzoek heb ik 2 cm ontsluiting. Het is begonnen en er is overleg met de gynaecoloog. Ik ben op dat moment 33 weken zwanger dus ons mannetje dient zich te vroeg aan. Er worden geen weeen remmers meer gegeven dus als het doorzet dan zet het door. Couveuse afdeling wordt ingelicht. Om 3:00 weer een inwendig onderzoek en ik heb 3 cm. Mijn schoonzus en fotografe worden gebeld dat ze mogen komen en dat de bevalling begonnen is. De weeën blijven net zo sterk en regelmatig maar om 07:00 is er geen ontsluiting meer bijgekomen. Ik ga even douchen en dat geeft wat verlichting. Om 10:00 weer inwendig onderzoek en nog steeds 3cm. De moed zakt me in de schoenen. De weeën worden weer erg pijnlijke harde buiken. Het ziet ernaar uit dat het bij de 3cm gaat blijven. De fotografe en mijn schoonzusje gaan we en sávonds vraag ik of ik thuis mag slapen. Dat is geen probleem dus ga ik met mijn man naar huis. De nacht is onrustig. Elke drie kwartier moet ik naar de toilet en rommelt mijn buik. S’morgens om 08:45 zijn de weeën  weer terug. Ik wil niet meer naar het ziekenhuis. Ben veel te bang dat het weer niks is. Dus ga ik dozen uitpakken die er nog staan van onze verhuizing 2 weken geleden. Ondertussen elke 3 minuten een wee weg puffend die zo’n 1 minuut aanhouden. Ze blijven sterk en om 12:30 besluiten we ons dochtertje van 18 maanden naar opa en oma te brengen want het is niet fijn als ze steeds op getild wil worden door mij. Voor de zekerheid bellen we om 13:00 het ziekenhuis en die wil dat we meteen komen. Om 13:30 zijn we in het ziekenhuis. In het ziekenhuis mag ik meteen naar de verloskamer en krijg ik inwendig onderzoek. Ze verloskundige zegt, ik voel een uitpuilende vochtblaas. Dus mijn reactie is, oké dus nu komt mijn blaas er ook nog uit en heb ik zeker geen ontsluiting. Mijn man moet lachen en de verloskundige legt uit dat mijn vliezen strak staan en al te voelen zijn en dat betekend dat ik 10 cm heb en mag persen. Mijn schoonzusje en de fotografe worden weer gebeld en de melding is nu opschieten anders is het er al. Ze komen beide iets voor 2 aan in het ziekenhuis en zijn dus op tijd. Ik ben al een tijdje aan het persen maar dit valt niet mee. De vliezen worden gebroken en de hele grote stroom vruchtwater stroomt eruit. Ik heb echt heel veel. Omdat ons mannetje verkeerd om ligt met zijn hoofd is het laatste bochtje lastig voor hem. Om 14:10 mag mijn man onze zoon letterlijk opvangen. Hij is er onze Jens. Hij huilt meteen en ik mag hem even op mijn borst hebben.  Hij krijgt het moeilijker en wordt meegenomen naar de couveuse afdeling gebracht. Ik ben opgelucht dat het goed gaat en dat ik van de pijn af ben die ik al vanaf 29 weken heb. Ons mannetje krijgt de naam Jens en de doopnamen zijn Albertus Hans. Hij is 48cm lang en weegt 2500gram en is geboren op 19 mei 2016. Voor de zwangerschapsduur van 33 weken is dat super netjes. Wij zijn moe maar heel trots. Een geboorte met een lach en een traan. Vreugde en verdriet, leven en dood liggen dicht bij elkaar. Maar Jens heeft een engeltje die altijd mee kijkt met hem. Als hij op de couveuse afdeling ligt komen ook zijn broer en zusjes kijken. Het is best eng zo’n klein broertje aan die slangetjes. Ze zijn super trots. Sávonds moet hij wel naar Zwolle omdat hij wat ademhalingsondersteuning nodig heeft. Na 3 dagen is hij weer terug in het ziekenhuis bij ons in de buurt. Het gaat goed met hem. Mag nog niet naar huis maar heeft niet veel hulp meer nodig. Wij zijn blij en trots op dit nieuwe wonder!

13296234_1000040353407386_564773859_n13313820_1000040366740718_565446231_o13318826_1000040360074052_1789348986_n

Advertenties