Op 22’11’2014 om 13u50 had ik mijn dochtertje in mijn armen , met een gewicht van 2,445 kg en 44 cm moest ik ze na 5minuten al direct afgeven , ze zouden haar in een couveuse leggen omdat ze onder haar gewicht zat . Ze zou er maar 2 uurtjes in liggen , en dan zou ze wel bij mij op de kamer mogen (dat dacht ik toch) niks was minder waar . Ze moest daar blijven maar dan in een gewoon bedje . Ze wilde niet aan de borst en drinken uit een papfles verliep ook niet zo vlot , waarbij ze nog meer afviel met haar gewicht .

Ze was al een dysmatuurtje dat al zo weinig woog , zo klein en fijn was . Ik had zoveel bang dat ze niet mee naar huis zou mogen , ze moest toch nog een dagje langer blijven om te zien of ze op haar gewicht zou komen . En dan eindelijk die dag kwam ze bij , ik was zo blij . Eindelijk naar huis , genieten! Nu is ze 18 maanden en doet het super goed . Ben zo fier op haar van waar ze gekomen was en hoe ze nu is , wat een prinsesje !

Tot voor kort , weer een slag in mijn gezicht , ik werd ’s morgens wakker met buikpijn , buikpijn die ondraaglijk werd en niet meer wist waar ik moest kruipen van de pijn , een hele week … Zou wel overgaan zei ik tegen mezelf . Tot ik bloed verloor (niet zoveel , dus niks ergs dacht ik , mijn maandstonden had ik in gedachten ) , bij mijn vriend thuis kreeg ik in bed hevige maagsteek waarbij ik een bloedklonter voelde uitlopen . Naar de badkamer gelopen , wilde me douche maar toen zag ik dat er iets niet juist was . Ik verloor heel veel bloed met grote bloedklonters en het liep langs mijn benen zo naar beneden .

Ik voelde mij zo slecht , ik zag zo wit als een lijk en kon het niet aanzien , had de kracht niet meer om nog iets te doen . Ben dan naar de gynaecoloog gegaan en die zei me dat ik een miskraam heb gehad in een vroege zwangerschap , hoeveel weken ik zou geweest zijn is nog altijd geen antwoord op . Ik voelde mij zo verdrietig . Hoe is het om iemand te missen die je maar zo kort gekend hebt ? En maakt het verschil wie deze persoon is ? Hoe is het om voor een 2e keer zwanger en mama te mogen zijn , hetgeen wat je altijd het liefste hebt gewild , en om dan je mooiste droom te zien veranderen in je grootste nachtmerrie ? Elke keer ik bij een verloskundige , gynaecoloog , huisarts of iets in die richting een formulier moet invullen wordt er altijd gevraagd : hoeveelste zwangerschap ? En op het moment dat ik de vraag beantwoord vind ik dat best wel een lastig moment .

Ik heb er nooit met iemand over kunnen praten , en mijn vriend zei ‘komt allemaal wel goed , er was toch nog niks he ‘ . En dan krijg ik een krop in mijn keel en dan weet ik even niks meer om te zeggen . Maar ik vergeet het nooit , al is het dat ik er alleen voor stond . Daar boven tussen al die mooie sterren , is er iemand die ik nooit zal vergeten . Ik zie je graag , over alle grenzen heen kleine schat ! We zouden zo blij geweest zijn, moest je er wel geweest zijn .

Advertenties