Zwanger worden is niet vanzelfsprekend: 1ste Paasdag 2013 we hadden net de 1ste dagen in ons nieuwe huis geslapen, nog vol in de verbouwing ging het mis. Ik werd wakker ging zitten en dacht jeetje wat een buikpijn dit werd met de minuten erger en voelde dit is niet goed. Na een uur kermen en niet meer weten waar ik het zoeken moest naar het ziekenhuis gereden, en daar kregen we dan de klap in ons gezicht. Mevrouw u bent bijna 9 weken zwanger maar helaas zit het in uw eileider aan de rechterkant en zullen we dit acuut verwijderen om de schade enigszins te beperken. Op zo moment denk je Help me van de pijn af dit is ondragelijk zo verschrikkelijk en ondertussen nog niet beseffen dat we ons eerste kindje verliezen. Vanwege de grote en duur van de zwangerschap is dit ook via een buikoperatie (keizersnede) verwijderd.

Na 2 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis en toen kwam het besef al was het van korte duur door een lichte verkoudheid en een buik wond kon ik niet hoesten en lag ik 2dagen later weer in het ziekenhuis maar dan een fikse longontsteking. Zo nuchter dat is was riep ik: helaas het is pijnlijk verdrietig maar de kans was er omdat ik een eileider had die niet aansloot op mijn baarmoeder, vol goede moed dachten we nou nu kan het nooit meer gebeuren de eileider is weg en ik we gingen er nu vol voor, dit was tenslotte niet gepland maar hartstikke welkom er is niets mooiers dan een spontane zwangerschap. Helaas bleek dat wat moeilijker dan we dachten.

Na 1.3 jaar proberen hebben we artsen ingeschakeld eerst alle onderzoeken en daar kwam geen reden uit bij ons beide werden we soort van gezond verklaard, een hsg onderzoek volgde en op moment van de röntgen opname en de ingespoten vloeistof zagen ze een verstopping in de linker eileider dus dat zou het kunnen verklaren. Maar helaas na 6 maanden nog geen zwangerschap en door het hsg zou je vruchtbaarheid enorm zijn maar niet bij ons. In februari 2015 begonnen we met de 1ste iui behandeling in mijn normale cyclus dit zouden we 3x doen en daarna 3x met hormonen. Iedere maand een teleurstelling verdriet en ongeloof waarom is het ons niet gegund iedereen in je heen is zwanger of raakt makkelijk zwanger je wilt en bent blij voor een ander maar het doet zo enorm zeer in je hart, je wilt leuk reageren maar liefst niks van weten.

Wat ik in die tijd merkte is wie je vrienden zijn wie om je geven en vooral wie er enorme onbegrip hebben. Ik ben niet snel een wrak mij krijgen ze niet kapot riep ik altijd tot dat ik dit meemaakte en keer op keer de teleurstelling moest verwerken en weer iedereen inlichten. Mijn vriend stond maar hulpeloos die wil helpen maar kan niet helpen we besloten om de laatste iui’s met hormonen stil te houden de klap was er alleen nu niet keer op keer de vragen beantwoorden hoe goed bedoeld ik wilde het niet meer horen. Na 7 pogingen van iui en hormonen geen succes en dan komt de enorme enge laatste stap IVF. Het laatste station het laatste hulpmiddel, we zijn goed geïnformeerd door de info avonden en artsen gelijk waren we erover uit na onderzoek het word het VUMC 5 jaar op een de beste. Gesprekken liepen goed al kwam de angst, de punctie de hormonen en dan hopen op die paar % meer kans of het lukt. Weer het hele onderzoek gehad en allebei weer keigoed gekeurd alles tip top in orde dus weer vroegen we ons af waarom lukt dit niet, we behoorde bij de 10% van de stellen waarbij een onverklaarbare reden niet lukte.

Januari 2016 begonnen we met de medicatie een tas vol pillen spuiten etc. Mijn cyclus werd stil gelegd en we brachten deze kunstmatig op gang om zo een massa eitjes te creëren in februari was dan het moment van de punctie met een halve slaappil prikken ze alle eiblaasjes weg bij je eierstokken echt prettig is het niet maar de oogst 20 eiblaasjes dat is best veel. Deze werden allemaal bevrucht en na 3 dagen werd er een terug geplaatst we kregen te horen dat we nog 15 mooie embryo’s overhadden dat is enorm veel ze streven naar 4-6, de over stimulatie was ook goed te merken het bleef gelukkig onder controle. Na de terugplaatsing is het 2 weken enorm spannend en denk het meest enge van alles nog. Helaas mislukt dat krijg je telefonisch te horen dat is jammer maar het verdriet is enorm je lichaam tiert van de hormonen ik had geen lont meer maar was gewoon een afsteekbom, ik wilde niet meer het was te emotioneel pijnlijk allemaal.

Maar goed de hormonen mochten stoppen en al snel kwam de eigen ik weer gelukkig terug na een maand herstellen van alle rotzooi zijn we toen de tijd weer was toch naar het vumc gegaan echo was goed moest gelijk weer mijn eisprong opwekken en dan zou als de ontdooiing zou lukken een week later weer een embryo teruggeplaatst gelukkig lukte dit en waren het weer spannende weken, ik moest alleen terug komen als ik voor de datum niet menstrueerde en de dag kwam, het bloedprikken op woensdag geen menstruatie en ik dacht ik wil die klap niet weer aan de telefoon horen dus ‘s morgens een test gedaan en bam gelijk zwanger vol ongeloof naar het ziekenhuis voor het bloedprikken en ‘s middags de uitslag en ja hoor de arts zei mevrouw geen twijfel over mogelijk de 2 bloed test hoeft volgende week niet dit is overduidelijk de waardes zijn zo hoog. Nou als een kind zo blij in ene snoepwinkel, ik geloofde het niet maar wat een geschenk wat een gegeven dat het na ruim 3 jaar ziekenhuis in en uit toch gelukt is, want dit verhaal bespaart nog ieder ziekenhuis bezoek van echo’s om de dag.

Dan komt het moment dat we het gingen vertellen, vrienden reageerde veel emotioneler dan ik zelf dat deed me ergens goed het gevoel krijg je dat ze om je geven en al die tijd meegeleefd hebben het gevoel van eindelijk begrip want er wordt makkelijk gezegd joh dan Adopteer je toch gewoon of kinderen hebben is ook niet alles door mensen die bij je staan. Inmiddels 12 weken zwanger meerdere echo’s gehad en alles is perfect. De tijd om te genieten is aangebroken. Naast mijn eigen Dressuurstal kan ik mooi zwanger zijn genieten van mijn paarden. Het genieten van elkaar. We hebben het geflikt en niet opgegeven we zijn enorm dankbaar dat dit mogelijk is, maar ik gun het traject niemand. Zwanger worden is dus niet vanzelfsprekend maar een gegeven van moeder natuur.

Liefs Francis Verboom

Advertenties