Mijn zware bevalling met overleden kindje;

Hoe is het om iemand te moeten missen die je maar zo kort gekend hebt? En maakt het verschil wie deze persoon is? Hoe is het om zwanger te zijn, hetgeen wat je altijd het liefste hebt gewild, en om dan je mooiste droom te zien veranderen in je grootste nachtmerrie? Iedereen die mij kent, weet wel dat ik altijd heel erg graag mama heb willen worden. Al vanaf ik een klein meisje was wist ik het zeker: ik zou geen dokter of advocaat worden. Nee, voor mij stond het al helemaal vast: ik zou moeder worden. En dan het liefst zo jong mogelijk, zodat ik zo lang mogelijk van mijn kinderen zou kunnen genieten.

Dus toen ik eenmaal zwanger werd, was ik zielsgelukkig. Eindelijk zou mijn grote droom uitkomen: over een paar maanden zou ik een kindje op de wereld zetten, waar ik voor zou zorgen en die ik alle liefde van de hele wereld zou geven. Ik stopte meteen met roken, probeerde gezond te eten en slokte alle informatie die ik kon vinden over zwangerschap en het ouderschap op. Ik kocht babykleding, een ledikantje en een commode en ik maakte een lijst van alle andere dingen die de baby nodig zou hebben. Ondanks dat ik vanaf dag één constant misselijk was en amper eten binnenhield, genoot ik met volle teugen van alles wat met de zwangerschap te maken had.

De eerste keer dat ik de baby voelde bewegen was het meest geweldige gevoel van de hele wereld. En ik had geluk, want vanaf week 15 voelde ik de baby in mijn buik al bewegen. Bovendien was hij erg druk, waardoor ik regelmatig van zijn schopjes heb kunnen genieten. Tijdens de geslachtsbepalende echo en de echo’s daarna wisten de artsen het zeker: de baby in mijn buik was een meisje. En wat waren we blij, we zouden een dochtertje krijgen! Zwangerschap is een gezonde ziekte zeggen ze wel eens, maar wat nou als je zo ernstig ziek wordt dat je huilend bij de huisarts zit, omdat je zoveel pijn in je bovenbuik hebt dat je dit niet nog één dag mee wil maken? Wat nou als er wordt gezegd dat je je geen zorgen moet maken, omdat je gewoon last hebt van maagzuur? Iets waar het grootste gedeelte van de zwangere vrouwen mee te maken krijgt. Dan verman je jezelf en ga je door. Je zoekt naar oplossingen voor de pijn, eten wat je wél kunt binnenhouden en je gaat door met genieten van je zwangerschap. Je zegt tegen jezelf dat het niet uitmaakt hoeveel pijn je moet doorstaan, zolang je maar een gezond kindje op de wereld kunt zetten.

Ondertussen word je zieker en zieker, zijn er geen oplossingen meer te vinden die de pijn verhelpen en houd je op een gegeven moment helemaal geen eten meer binnen. Je valt af, ligt het grootste gedeelte van de dag in bed en ’s nachts lig je kermend en huilend van de pijn onder een gloeiend hete douche, op zoek naar een beetje verlichting voor die helse pijn. Maar ondanks dit alles, weet je dat dit erbij hoort om een gezond kindje te krijgen, dat is immers wat de huisarts en de verloskundige hebben gezegd. En je hebt er alles voor over, zolang alles maar goed gaat met de baby, sla jij je er wel doorheen. Wanneer je zoveel afvalt dat je 5 kilo lichter bent dan voor de zwangerschap, terwijl je aan had moeten komen, en je moeder je ’s nachts in je kamer vindt, heb je nog steeds niet door hoe ernstig het is.

Je gaat nog een laatste keer naar de gynaecoloog, om te vragen of je sondevoeding mag, zodat je voedingsstoffen binnenkrijgt en de baby kan groeien. En wanneer blijkt door bloedonderzoek dat je bloedwaarden afwijkend zijn en er besloten wordt dat je wordt opgenomen in het ziekenhuis, blijf je optimistisch. Maar dan ga je opeens ernstig achteruit. Je bloedwaarden worden met de dag slechter, je verdraagt geen licht meer, blijft ondanks de sondevoeding overgeven en je nier- en leverfuncties vallen uit. Je hebt overal blauwe plekken, niet te stelpende bloedingen in je neus, vreselijke hoofdpijn en een torenhoge bloeddruk. De pijn in je bovenbuik wordt erger en je telt de uren af totdat je weer een volgend shot morfine kan krijgen. Je wordt verplaatst naar de High Care afdeling van het ziekenhuis. En dan blijkt dat je zo ernstig ziek bent dat er gekozen moet worden tussen jouw leven of het leven datgene dat je altijd het liefste hebt gewild: je baby. Wat doe je dan? Je hebt nog steeds niet door hoe ziek je bent en je smeekt de artsen of de baby alsjeblieft nog 2 weken mag blijven zitten, zodat hij levensvatbaar is wanneer hij wordt geboren. Jij redt je wel. Zo ziek ben je toch niet? Maar de keuze is niet aan jou.

Langer wachten lukt niet meer. Je hebt het HELLP-syndroom en als de artsen nu niet ingrijpen dan zul je het niet halen. De keuze wordt voor je gemaakt en de artsen kiezen niet voor het leven van je baby, maar voor jou. Wat doe je dan? Je gaat door met vechten. Je stelt je familie gerust en vermant jezelf. Als je dan toch moet bevallen en je weet dat je gezonde baby daardoor zal overlijden, dan zorg je dat je alle tastbare herinneringen kunt maken die er te maken zijn. Je regelt een 3D-echo, maakt opnames van het geluid van zijn hartje en met hulp van je moeder regel je een fotograaf die foto’s van je baby kan maken zodra hij is geboren. En dan komt de dag van de bevalling. Je bent zo ernstig ziek dat de kans reëel is dat jij het ook niet zult halen en je familie zit in doodsangsten, maar dat weet je zelf nog niet.

Je verzamelt alle mensen van wie je houdt om je heen en klampt je aan hen vast. En dan ben je opeens moeder. Niet van de dochter die je had verwacht te krijgen, maar van een prachtige zoon. Je vernoemd hem naar zijn vader en jullie beide opa’s. Jullie zijn ouders geworden, maar je hebt niemand om voor te zorgen, want die drukke baby in je buik, is inmiddels geboren en leeft niet meer

Dan wordt het tijd om het afscheid te regelen: hij krijgt een prachtig mandje en jullie ontwerpen geboortekaartjes, zoeken nummers uit voor de crematie en schrijven brieven. Gelukkig heb je geweldige vrienden en familie die jullie overal bij helpen. De dagen voor de crematie doe je alles met je baby waar je je op had verheugd toen je nog zwanger was: je zingt voor hem, leest hem voor en wiegt hem “in slaap”. Tijdens het afscheid, de moeilijkste dag die je ooit in je leven zult meemaken, word je omringd door liefde van de mensen om wie je het meeste geeft. Het kan de pijn niet helen, maar het maakt alles wel een beetje makkelijker.

En dan is het alweer 19 weken geleden dat je zoon is geboren. Hij is inmiddels thuis in een prachtige urn en je hebt een prachtige ring om je vinger met zijn as erin, zodat je hem altijd bij je zult dragen. En dan besef je je hoe dankbaar je bent. Hij mag dan wel zijn overleden, maar je grootste droom is uiteindelijk wel uitgekomen: je bent moeder geworden, hij heeft jullie het mooiste gevoel ter wereld gegeven, want hij heeft jullie ouders gemaakt. En ook al had je het niet verwacht, je bent nog steeds gelukkig. Ondanks alles wat er is gebeurd, kun je nog steeds lachen. En alles wat je zult doen in het leven, zal voor hem zijn.

Advertenties