Ik denk dat dit wel een onderwerp is waar andere mensen zich goed in kunnen vinden. Bij mij begon de angst al op jonge leeftijd. Ik kreeg last van hyperventilatie aanvallen en wist mij daar geen raad mee. Een jaar lang heb ik amper geleefd, ik lag alleen maar in mijn bed omdat het normaal ademen maar niet lukte. Gelukkig kwam hier na een langere tijd eindelijk een soort ‘einde’ aan. Toch bleef ik er altijd last van houden. Vooral de angst voor de hyperventilatie is heftig. ‘Oh daar komt het weer, ja het komt, ik voel het, het komt nu’ en dan krijg je het natuurlijk ook. Op latere leeftijd ging ik veel angsten ontwikkelen. Ik durfde niet meer ergens anders te slapen. Op vakantie gaan was geen optie en zeker niet met het vliegtuig. Ver auto rijden dat deed ik ook niet meer. Ga zo maar door. Openbaar vervoer was ook niets en in het donker over straat? No way!

Hoe kan je zo leven? Gelukkig was mijn vriend heel erg betrokken hierbij en sleepte mij overal mee naar toe. De afspraak ‘als het niet gaat, gaan we naar huis’ gaf mij altijd vertrouwen om het toch te proberen. Als het een keer niet ging, gingen we ook echt naar huis. Ik heb transformal breathing gedaan en dat werkte voor mij wel goed. Ik heb een lange tijd nergens last van gehad, alleen op hele stressvolle momenten. Tot ik begin maart van dit jaar in de sportschool stond…

De muren kwamen op mij af, mijn ademhaling ging snel, mijn benen werden zwak, ik werd duizelig. Op dat moment dacht ik ‘Ik moet hier weg!!’ Adem in adem uit neus in naar je buik en uit ademen door je mond… Op zo’n moment lukt het mij niet om onder controle te krijgen. Toen ik net weg wilde gaan kwam mijn collegaatje aan en ik zei maar meteen wat er aan de hand was. Toen besloten we toch samen de les in de gaan en dat ging goed. Sinds dat moment ging het bergafwaarts. Op een gegeven moment bleven de aanvallen maar komen, zoveel angst om alles. Het idee dat je keel word dicht geknepen en je neus tegelijk. Of er iets vast zit in je keel, of je door een rietje ademt. Wat een hell, waarom heb ik dit?

Omdat het zo slecht ging heb ik besloten om naar de huisarts te gaan. Ik kon alleen nog maar huilen, ik at niet meer en ik kon eigenlijk helemaal niets meer. Hij zei dat ik aan een antidepressiva moest beginnen voor een angststoornis. Escitalopram 10mg begonnen we mee. Als je met een antidepressiva begint worden de gevoelens en alles wat je hebt vaak erger. En ja hoor, de eerste week was echt verschrikkelijk. Ik kon niet eens meer voor mijn dochtertje zorgen. Ik durfde de deur niet meer uit. Ondertussen ben ik ook Oxazepam gaan slikken om het gevoel een beetje te onderdrukken. Hier werd ik super suf van en lag eigenlijk de hele dag te slapen. Dat was voor mij wel fijn om die week door te komen. Na 2 weken besloten we om de dosis te verhogen naar 20mg en sinds dat is in gewerkt gaat het een stuk beter. Elke week een nieuw stapje.

Het is zo lastig om het uit te leggen en mensen die dit gevoel niet kennen. Een meisje van 24 die niet op straat durft? Doe toch eens normaal. Je kan het niet zien dus zal het er maar niet zijn. Of je stelt je aan? Dat kan natuurlijk ook. Voor mij was naar buiten gaan een grote stap. Toen naar de winkel. Uiteindelijk moest ik dan weer eens met mijn dochtertje alleen een rondje lopen. Dit vond ik echt super eng. Je kan het bijna niet geloven en voelt je zo’n slechte moeder. Ik kon op het moment echt niets. Gelukkig had ik zoveel lieve mensen om mij heen die me hier doorheen gesleept hebben. Voor mijn vriend was deze periode ook heel zwaar want die moest alles op zich nemen. Aangezien ik niet alleen thuis durfde te zijn met Sophie moest er elke dag weer wat geregeld worden.

Stapje voor stapje ging het de goede kant op. Ik was redelijk snel weer van de Oxazepam af en de medicijnen helpen mij super. Nu durf ik weer bijna alles. Er zijn nog een aantal dingen die moeilijk blijven maar ik blijf doorgaan. Samen met mijn psycholoog spreek ik elke week weer wat af om opnieuw te proberen. En hoe vaker ik het doe hoe makkelijker het word. Ook de bijwerkingen van de medicijnen zijn best heftig. De eerste 2 maanden had ik veel hoofdpijn en sliep ik ’s nachts erg slecht. Ook word ik erg moe van de medicijnen en de stress. Elk stapje kost mij zoveel energie dat ik erna weer moet bij tanken. Ik slaap ’s nachts erg lang en overdag doe ik vaak ook nog een dutje want anders trek ik het niet. Lange volle dagen zitten er nu ook niet in. Ik moet echt rustig aan doen want anders merk ik meteen dat het niet goed gaat. Op het moment zit ik ook in de ziekte wet en bouwen we de uurtjes weer rustig op. Vanaf het begin ben ik blijven werken hoe moeilijk het ook was. Maar de kinderen gaven mij veel afleiding en ik werd daar vrolijk van. Ook leek mij de stap om weer te beginnen als je gestopt bent te zwaar. In het begin werkte ik nog wat meer uur en dat is uiteindelijk terug gebracht omdat het niet goed ging.

Dit is dus ook de reden waarom ik vanaf maart weinig zelf geschreven heb. Het is natuurlijk niet zomaar iets! Ik ga geen verhalen schrijven die heel leuk zijn zonder dat het heel leuk is. Dus heb ik besloten om wat minder te schrijven. Vanaf dit moment ga ik zeker wel weer proberen meer te schrijven omdat het ook een stuk beter gaat. Gelukkig vinden jullie het ook leuk om verhalen te lezen van andere mama’s en die wil ik ook de ruimte geven om hun verhaal te doen. Het heeft even geduurd voordat ik dit wilde schrijven omdat het erg gevoelig ligt. Hopelijk begrijpen jullie het!

Waar ik ook blij van word, zijn mijn volgers, alle mooie verhalen en foto’s van alle kindjes en gezinnetjes zijn zo fijn! Bedankt allemaal dat jullie ‘mijnmamaleven’ volgen!

Liefs Yara

3bea326e8dfdfcd7c2233fe19c47f6c3

Advertenties