In 2013 gingen ik en mijn inmiddels ex-partner voor een 2e kindje. Na 2 miskramen werd ik eindelijk zwanger. Alles leek perfect te verlopen totdat ik met 25 weken veel vocht vast begon te houden. Ik werd opgenomen in het Maxima medisch centrum in Veldhoven en hier kwamen ze erachter dat ik het hellp-syndroom had. Ze probeerden het zo lang mogelijk te rekken maar dat mocht niet baten.. toen ik 26 weken en 2 dagen was, werkte mijn lever en nieren nauwelijks meer, de kleine had het zwaar in mijn buik en ik begon al weeën activiteit te krijgen. Met spoed werd ik naar de ok gebracht en kreeg ik een keizersnede. De hele operatie kamer stond vol met mensen. Mensen die bezig waren met mij en mensen die stonden te wachten op mijn zoontje. Na enkele minuten kwam mijn zoontje ter wereld. Ik hoorde hem niet huilen, het enige wat ik hoorde was dat de neonatologen en de verpleegkundigen in paniek waren en snel aan het handelen waren. Op een afstand zag ik mijn zoontje liggen in een plastic zakje om hem warm te houden. Ze stonden met een pomp dingetje boven zijn gezichtje, lucht te pompen in zijn longen. Hij lag daar maar.. zo klein en er zat absoluut geen beweging in. Wat was ik bang! Na een aantal minuten begon hij toch wat te bewegen en een soort van te huilen.. wat een opluchting! Hij werd even bij mij neergelegd en ik wist niet zo goed wat ik moest doen.. ik durfde hem niet eens aan te raken. Hij woog maar liefst 700 gram en hij was zelfs doorzichtig. Zo kwetsbaar. Daarna werd hij in de couveuse gelegd en naar de nicu gebracht waar hij verder zou worden nagekeken. Hij heeft nog 3 maanden in het ziekenhuis gelegen voordat hij mee naar huis mocht. Hij kwam moeilijk van de beademing af, had een darmperforatie waar hij aan geopereerd is, had een open ductus, die gelukkig gesloten is d.m.v medicatie en hij heeft moeten worstelen met een aantal virussen maar na 3 zware maanden kwam hij dan eindelijk thuis!

Alles zou nu goed komen dacht ik. Totdat ik na een paar dagen zag dat de vorm van het hoofd van mijn zoontje wat anders was. Het was wat puntig bij zijn voorhoofd en hij had een hele kleine fontanel. Gelukkig hadden we nog regelmatig controles bij de kinderarts en ik had dit aan haar laten zien. Volgens haar hoefde ik me nergens zorgen over te maken maar er werden toch foto’s gemaakt. Alles zag er goed uit volgens de foto’s en toch had ik er nog steeds geen goed gevoel bij. Ik bleef er maar op doorhameren bij de kinderarts en de fysio en de fyiso was het met mij eens. Zijn hoofdje zag er inderdaad vreemd uit. Uiteindelijk werd ik doorgestuurd naar Maastricht om verder te kijken of er echt iets aan de hand is. Hij moest in de scan. En ja, ik had gelijk. Er was wat mis! Hij had craniosynoste (gesloten schedelnaad aan de voorkant) Ook wel een wigschedel genoemd. Vanuit Maastricht werden we doorgestuurd naar Rotterdam om te kijken of het noodzakelijk was om te opereren. In zijn geval was dat zeker noodzakelijk. Zodra hij gecorrigeerd 1 jaar zou zijn dan zou hij geopereerd worden. Deze operatie zou ongeveer 6 uur gaan duren en gepaard gaan met veel bloedverlies. Een heftige operatie voor zo’n kleintje dus. In januari 2015 is hij dan eindelijk geopereerd aan zijn schedel. Al met al is het soepel verlopen en is het nu gelukkig een tevreden peuter die wel nog wat achterstand heeft qua ontwikkeling. Maar ik ben al lang blij dat ie zich hier doorheen heeft geslagen!

13335250_241824186192515_1089901279_n

Advertenties