Daar zat ik dan op mijn kamertje in mijn ouders huis. Zestien jaar oud (jong) en een zwangerschapstest in mijn hand. Ik had anderhalf jaar een relatie met mijn toenmalige vriendje en op mijn zestiende ervan overtuigd dat ik oud zou worden met hem.. want anderhalf jaar was tenslotte wel heel lang! Nog even en ik wist zeker of het zo was. Een tweetal minuten wat uren leek te duren en daar was het antwoord. ZWANGER 4-5 weken. En nu? Je kan waarschijnlijk wel raden dat het snel over was tussen mij en mijn vriendje want die zat echt nog niet te wachten op een kind. Mijn ouders waren inmiddels ook op de hoogte van het babynieuws, en steunden mijn gelukkig volledig in alles wat ik besliste om te doen. Die beslissing was om het kindje te houden. Ik was inmiddels 7 weken en mocht voor mijn eerste echo naar de gynaecoloog. Ik moest onder behandeling van de gynaecoloog vanwege mijn Diabetes (ook bekend als suikerziekte). Alles was goed. Talloze echo’s heb ik gekregen en steeds leek alles prima te gaan. Een gezond kindje, dat goed groeide. Soms leek het was klein maar de gynaecoloog sprak nooit over iets zorgwekkends. Tot op de dag dat alle blijdschap veranderde in een wereld van angst en pijn. 6 Juli 2010 de dag van de halve finale van het WK! Nederland speelde iedereen was blij, ook ik totdat de gynaecoloog mij mededeelde dat de navelstreng die mij en het nog ongeboren kindje in mijn buik werd dichtgeknepen. Hoe dit kon weet ik helaas tot op de dag van vandaag nog steeds niet maar het was zo. Mijn kindje zou sowieso voor de 30 weken geboren worden en zou daarom ook niet in mijn woonplaats in het ziekenhuis geboren kunnen worden. Ik moest naar een ander ziekenhuis waar het wel mogelijk was. Het enige beschikbare plekje was in het VU dus zou ik diezelfde dag nog naar Amsterdam worden gebracht met de ambulance.

Helaas ging dit iets anders. Zoals al gezegd was het de halve finale van het WK en dat was een enorme prestatie! Het ambulancepersoneel was ook enthousiast aan het kijken en besloot dus om deze avond enkel voor spoed en noodgevallen te rijden. Morgen was ik de eerste. Als een jong hert lag ik daar in het ziekenhuisbedje. Morgen, morgen zouden ik en vooral mijn nog ongeboren kindje pas op een veilige plaats zijn. Ergens waar ze mijn maar vooral haar leven zouden kunnen redden. Ik kon mij hier niet bij neerleggen en uiteindelijk heb ik mijn ouders ervan weten te overtuigen dat het echt van belang was om mij meteen naar Amsterdam te brengen. Dus op eigen houtje toch die kant op gegaan. Onderweg hoorde we de bussen toeteren op de momenten dat er gescoord werd. Het kon me niets doen. Ik staarde uit het raam en heb gebeden voor het leven van mijn kind. Eindelijk op de plek waar we de meeste zekerheden hadden. Ondanks dat het nog steeds doodeng was en ik me vreselijk voelde, wat ging er gebeuren? Wat kon ik verwachten? Hoelang zou het nog duren? Zomaar een paar vragen die steeds rondspookte in mijn hoofd.

Het personeel in het VU was geweldig! Omdat ik zo jong was en ik doodsbang was vroeg mijn moeder of het mogelijk was om een logeerbedje te kunnen krijgen (op de kinderafdeling vaak aanwezig voor de ouders die blijven slapen). Of dit mogelijk was? Ja, het was mogelijk maar ze gingen kijken of er niet een betere oplossing was voor mijn moeder. Een paar minuten later was er geregeld dat ze in het bed naast mij mocht blijven slapen. Dat niet alleen ook zou ze eten en drinken meekrijgen. Ze werd als “patiënt” opgenomen zolang het bed niet nodig was, over service gesproken!! De eerste nacht ziekenhuis ging redelijk en heb nog best kunnen slapen.

7 Juli 2010, nu kwam pas echt het hele circus op me af. Ik krijg een spuit die de rijping van de longen stimuleerde wat het kindje zou helpen wanneer het in deze grote, boze wereld terecht zou komen. Deze spuit zou ik nu en als ik het me goed herinner 48 uur later nog een keer krijgen. Ook heb ik uitleg gekregen over de NICU (Neonatologie Intensive Care Unit). Tot op dat moment had ik nog nooit van een couveuse, een prematuur, een dysmatuur en alle ander dingen die op me afkwamen gehoord. Op 7 Juli hebben ze in het VU ook nog hun eigen onderzoeken kunnen doen. Dat was wel super fijn, ze wisten nu ook daar wat er aan de hand was en hoe de situatie zat. Het bezoek van die dag vertelde ik dat het de laatste keer was dat ze mij zwanger zouden zien. De reacties kun je je waarschijnlijk wel voorstellen, ‘doe niet zo gek’, ‘blijf positief’ en ‘wel nee’ waren de antwoorden.  Nou zo gek was het allemaal niet.

8 Juli moest ik om de 3uur aan de CTG om in de gaten te houden hoe het met mijn kindje in mijn buik ging. Ook die dag kreeg ik nog een hoop informatie en er kwam zoveel op mij af. Die middag stelde mijn moeder me een vraag die me ineens met mijn neus nog harder in de realiteit drukte. Wat wil je doen met het kindje als het toch niet goed gaat, en ze het niet red? BAM, dat was even een klap in mijn gezicht maar wel de harde realiteit! Ik ben toen na gaan denken, want kon op dat moment nog weinig erover zeggen. Uiteindelijk was daar de laatste CTG-scan voordat alles begon. Tussen 22.00 en 22.15 kwamen ze mijn kamer binnen gestormd. Het moest nu gaan gebeuren, anders zou het kindje het niet redden. Ik werd naar de OK gebracht en kan me niets meer herinneren van de weg, de ruggenprik. Ik weet het niet meer! Wel weet ik dat ik had besloten dat ik mijn dochter moest zien voordat ze weg zou zijn. Ik heb via de operatielamp kunnen meekijken wat er gebeurde. Of dit de bedoeling is geweest? Ik denk het nog steeds niet.. maar zo had ik de zekerheid dat ik mijn dochter een keer levend zou zien. Het ging supersnel om 11.01 is Marley Jymella geboren! Mijn moeder die aanwezig was bij de keizersnede vroeg of ik het goed vond dat ze meeging met haar om te kijken hoe het ging. Ik vond dit goed, maar al snel werd ze teruggeroepen. Ik had een soort paniekaanval en ze moesten me met drie man vasthouden. Voor iemand die enkel haar hoofd en armen kan bewegen en beste prestatie! Ze hebben me toen ook nog helemaal onder narcose gebracht. Na anderhalf á twee uur kwam ik bij en wilde ik maar twee dingen! Mijn dochter kunnen zien, en dat mijn vader kwam. Beiden werden gerealiseerd.

De eerste keer dat ik daar dat kleine mini mensje zag schrok ik me rot! 27 weken zwanger geweest en daar lag mijn kindje. Ze was een prematuur en een dysmatuur. Met haar 30 CM en 570 Gram kun je je voorstellen dat het niets voorstelde wat daar in de couveuse lag te vechten voor haar leven! Er zijn in die tijd zoveel dingen gebeurt. Na 5 dagen moest ik weg uit het ziekenhuis en kwam ik in een Ronald McDonalds huis. Wat is dat allemaal goed geregeld zeg! Ik heb nog heel lang moeten wachten totdat ik voor het eerst Marley echt mocht vasthouden. Ze moest eerst een gewicht van één kilo behalen voordat ze uit de couveuse mocht. Vanwege een infectie die ze opliep duurde het nog langer en na een maand wachten was eindelijk de dag dat ik mocht buidelen met mijn meisje. Wat een fijn gevoel om haar eindelijk echt tegen mij aan te voelen! Om haar zo dichtbij mogelijk te hebben en om haar mijn warmte te geven. Ondanks dat het niet ideaal was dat ik alleen was, er zaten ook voordelen aan. Alleen ik mocht buidelen en hoefde dat bijzondere moment dus ook niet te delen! Marley haar biologische vader heeft haar nooit gezien. Zijn moeder is wel een keer langs geweest maar begon vragen te stellen over vaderschapstesten en dat soort onzin, en is er dan ook min of meer uitgezet door het behandelend personeel op de afdeling.

Het is een heftige tijd geweest. Je ziet kindjes komen en gaan, maar ook kindjes die overleiden zijn op de NICU aan de orde. Dit zijn momenten die je nooit vergeet! Een ouder die in huilen uitbreekt, het verschrikkelijke geluid van een monitor dat aangeeft dat er geen tekenen van leven meer zijn. Ik zal dat nooit meer vergeten! Elke dag opnieuw heb ik gebeden voor het leven van Marley, maar ook voor de leventjes van al die andere zieke baby’s die daar lagen!

Na anderhalve maand mocht en kon Marley worden overgebracht naar het ziekenhuis in mijn woonplaats. Ook daar was er weer super zorg en heeft iedereen zijn uiterste best gedaan om mij en Marley te helpen. Voor iedereen was ik wel een beetje bijzonder. 16 jarige komen ze niet vaak tegen op de afdelingen waar ik allemaal geweest ben. Ik kon dan ook overal rekenen op een fantastische zorg. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor. Na veel vooruitgangen, en tegenslagen deed Marley het fantastisch ze heeft gestreden voor haar leven, en heeft het gekregen! 8 oktober was ik uitgerekend en ook al weet ik niet meer de precieze datum dat Marley naar huis mocht, het was rond de 8ste van oktober. Drie maandenlang in het ziekenhuis zitten zat erop en het voelde fantastisch om eindelijk mijn kleine meisje mee naar huis te mogen nemen. Nog steeds was het een ieniemienie mensje. Maatje 44 was nog te groot, maar dat maakte me niets uit! Voor mij was dit het mooiste kindje op aarde. Wanneer ik nu terug kijk naar de foto’s denk ik dat ze misschien toen der tijd toch nog niet zo mooi was, maar dat is nu helemaal goed gekomen hoor!

Ondertussen had ik een nieuwe liefde ontmoet iemand die mij en Marley accepteerde en ik was dolblij. Al snel raakte ik weer zwanger, en ondanks dat ik niet kon bedenken hoe dat moest kon ik wel blij zijn. Deze keer wist ik zeker dat ik er niet alleen voor zou staan. Met 8 weken kreeg ik een echo en daar bleek helaas dat het hartje niet meer klopte. Wat een verschrikkelijk verdriet was dat. Een kindje verliezen was niet leuk! De miskraam zette zich niet vanzelf door en uiteindelijk moest ik gecuretteerd worden. Mijn ouders waren verre weg van blij en waren zelfs een beetje boos op me en teleurgesteld in me. Op dat moment kon ik het me niet zo goed voorstellen maar als ik er nu aan terug denk. Pfoeh, kan ik het me voorledig indenken. Ondanks alles waren ze er toch weer om mij te steunen! Echt, een award voor liefdevolle ouders zou ik zeker aan hen toereiken! Uiteindelijk ging de relatie tussen mij en hem ook uit na ongeveer een jaar samen te zijn geweest.

Het klinkt heel hard, maar soms denk ik weleens het is beter dat dit kindje nooit gekomen is. Als dit kindje er wel was geweest, had ik nooit de stap gemaakt bij mijn ex weg te gaan en was ik zeker weten nu nog steeds bij hem geweest. En ik kan me niet voorstellen dat ik dan net zo gelukkig zou zijn geweest als ik nu ben.

Vier en een half jaar zijn ik en mijn man nu samen. Vorig jaar Augustus zijn we getrouwd en ik ben dolgelukkig! Marley noemt hem papa en hij is een volledige en super trotse papa voor haar! Ooit op een dag zullen we haar moeten vertellen hoe het zit maar ze wordt dit jaar zes dus we laten het nog even zo. Het is goed zo, en wanneer de tijd daar is zullen wij haar alles uitleggen en vertellen. Ondertussen ben ik ook 13 weken zwanger en gaat tot nu toe alles fantastisch met de kleine! Er zijn allerlei voorzorgsmaatregels om ervoor te zorgen dat de geschiedenis zich niet herhaald.

Toch spookt alles wel zeker een keer per dag in mijn hoofd, wat als? En hoe moet dat als het zo is? Noem maar op. Maar wanneer ik mijn prachtige dochter van 5 dan rond zie huppelen weet ik ook dat kan goed komen! We gaan er gewoon voor en hopen en bidden voor een mooie, goede en gezonde zwangerschap en om straks een prachtig broertje of zusje voor Marley in onze armen en ons mooie gezin te mogen sluiten.

Advertenties