17-12-2015.. De mooiste dag uit mijn leven!

Al vanaf 27 weken had ik constant harde buiken en heb ik een paar keer in het ziekenhuis gelegen, omdat mijn baarmoederhals maar 15mm was, in plaats van 40mm. Weeënremmers en longrijpingsprikken gehad voor een eventuele vroeggeboorte. Dit was een hele stressvolle periode. Een paar keer bloedverlies gehad, maar dit zette gelukkig nooit door.

Op 16-12-2015 had ik ook een beetje bloedverlies en wat menstruatie-achtige krampen. Maar dit keer trok ik niet aan de bel, omdat ik al 36+3 weken was en het ook steeds loos alarm was. Dit zette de rest van de dag niet echt door en ik dacht er verder niet meer aan. Op 17-12-2015 ging ik naar de fysio, voor mijn ischias. Nog steeds niks aan de hand. Tot ik, om 14:00u, van de behandeltafel af stapte. Een vloedgolf van warme vloeistof liep langs mijn benen. Ik plaste de laatste weken nog wel eens in mijn broek (HAHA) dus ik twijfelde. De fysio vroeg: “mag ik even ruiken?”, UHMMMMMM…. Okeee… En toen zei ze: “nee dit is geen urine”. Dus ik in de auto gestapt (Er lag gelukkig al een matje in) en onderweg mijn man en het ziekenhuis gebeld. Ik mocht thuis nog even lekker gaan douchen en daarna rustig aan naar het ziekenhuis komen.

Eenmaal daar aangekomen moest ik, voor de zoveelste keer, aan het CTG. Ze wilden niet de ontsluiting voelen, omdat dat infectiegevaar opleverde, en ze wilde mij tot de 37 weken in het ziekenhuis laten liggen als de bevalling niet vanzelf op gang kwam. Dit was echt een grote domper… Na een uurtje kwamen ze toch maar even voelen, omdat ik veel pijn kreeg. Ja hoor, 3cm ontsluiting.Op naar de verloskamer! YES!

Op de verloskamer heb ik weer gedouched. Ze kwamen elke 2 uur de ontsluiting checken. Na 2 uur had ik nog steeds 3 cm! Als dit na de volgende 2 uur nog niet op schoot, ging ik aan de wee-opwekkers. Ja hoor daarna maar 4 cm. Aan de wee-opwekkers dus. Dit schoot nog niet echt op. Toen ik op de 6 cm zat, zette de arts een hartslagmetertje op het hoofdje van mijn dochter. Toen begon er een weeënstorm. Ik dacht serieus dat ik doodging! Ik heb gesmeekt om een ruggenprik! Die heb ik gelijk gekregen. Wat een pijnlijke ervaring was dat… Toen de ruggenprik net gezet was, ging mijn lichaam gelijk in de persstand. Ik kon het niet tegenhouden.. Ik heb gegild om de arts en die kwam. “Ja hoor, 10cm! Je mag persen!”

Mijn moeder hield mijn ene been vast, mijn man het andere. De arts en verpleegkundige stonden bij mijn voeteneind. En mijn schoonmoeder liep rondjes haha. Mijn weeën waren te kort, ik kon steeds maar 2x persen op 1 wee. Dit was zooo vermoeiend… Iedereen stond me aan te moedigen alsof ik de marathon aan het lopen was! Na 38 minuten persen was ons kleine meisje er! Het had niet langer mogen duren volgens de arts.

Om 02:11 is ze geboren! 45cm en 2500gram! Zo klein! Ze werd gelijk op mijn borst gelegd en ik mocht gelijk borstvoeding geven. Dit was zo heerlijk… Na 3 dagen mochten we het ziekenhuis verlaten en kon het genieten beginnen!

Advertenties