Als moeder ( ook als je geen moeder bent natuurlijk ) heb je ook wel eens tegenslagen in het leven.. die van mij zijn paniekaanvallen. Ik denk dat iedereen die wel eens heeft mee gemaakt, de ene minder heftig dan de ander. Als het gebeurt weet je vaak wel waar het vandaan komt, maar hoe kom je er weer vanaf? Soms is het maar 1x maar het kan ook langer aanhouden, dat is bij mij het geval. Dus ben ik opzoek gegaan naar manieren die mij hierbij kunnen helpen. Ik bedoel hyperventilerend de dag doorgaan is niet een pretje. Hierdoor kwam ik uit bij Acupunctuur. Maar het idee van die naadjes, wat een verschikking. Wie niet waagt wie niet wint, ik wil gewoon alles proberen om er zo snel mogelijk vanaf te komen. Woensdag ben ik voor het eerst geweest, en zo eng was het allemaal niet. Je voelt de naaldjes helemaal niet en ook de gene die het deed was super aardig. Gelukkig ging hij de kamer niet uit want dat had ik dan wel weer erg spannend gevonden. Ik voelde mij erna al een stuk rustiger, maar dat zal ook wel tussen je oren zitten. Ze zeggen dat je er na een paar behandelingen al wat van moet gaan merken dus ik ben benieuwd.

Mijn moeder vraagt al heel lang of ik nou mee ga naar yoga. Ik heb het al vaker geprobeerd maar het is het gewoon niet voor mij. Al die houdingen en oefeningen waar ik er weer achter kom hoe “lenig” ik ben.. niet dus. Maar nu dit allemaal speelt is het misschien toch wel een goed idee om weer eens te gaan kijken. Dit keer ben ik mee gegaan naar Yin Yoga, dat is meer voor je weefsel en dat zou een beetje het zelfde effect hebben als acupunctuur omdat het je doorbloeding stimuleert. Nou dat doet het zeker, het doet me een partij pijn als je in die houdingen moet liggen. En dan dus leren om je mind uit te schakelen zodat je de pijn niet voelt. Waar ik al de hele week moeite mee heb is om mijn mind uit te schalen van al die nare gedachtes en het focussen op mijn stress en zenuwen. Toch merkte je daar snel dat het lukte. Eindelijk even rust in mijn hoofd. Best fijn dus, ik ga dit zeker doen de aankomende tijd.

Zaterdag zijn we naar de verjaardag van mijn neefje geweest, het is even een stukje rijden naar Avenhorn maar lekker mee zingen met de radio en je bent er zo. Nu met wat meer moeite in de auto vanwege de angst maar het ging goed. Het was weer voor het eerst dat ik de drukte in ging dus ik moest weer even wennen. En ja hoor toch voelde ik me super zenuwachtig en kon ik niet echt genieten. Ook eten lukt op het moment even niet, ik krijg geen hap door me keel zonder kots misselijk te worden en heftige buikpijn te krijgen. Zit je dan in een hoekje op een verjaardag. Maja je moet die dingen wel blijven doen want anders word je wereld zo klein. Sophie was ook niet in haar hum want om elk stootje en struikeling moest ze heel hard huilen. Dat werkt op zo’n moment ook niet echt mee. Gelukkig waren mijn ouders er ook en Michel natuurlijk dus die zorgde wel dat ik een beetje afleiding had.

Arme Sophie heeft een ontstoken oog. En de ander begint er ook aan te komen. Lekker al die snot! Uit haar neus kwam het al maar nu ook nog uit haar ogen. Ze heeft er zelf gelukkig niet zoveel last van. We maken het netjes schoon met afgekoeld gekookt water en hopelijk gaat het snel voorbij.

yoga_three_panel

Advertenties