Vandaag 19 januari is mijn vader langs gekomen, hij woont wat verder weg dus wij zien hem niet zo vaak. Sophie is altijd eerst even verlegen om hem te zien, maar als hij eenmaal binnen is hebben ze samen de dikste pret. Ik heb een lange tijd weinig contact met mijn vader gehad, maar sinds Sophie geboren is komt hij vaak langs en zoekt hij veel contact met ons. Ik vind het super fijn want hij is een lieve opa voor haar.

Afgelopen week zijn wij langs de hypotheker en de makelaar geweest. Nog best een gedoe, je huis verkopen. Maar als wij in de toekomst een tweede kindje verwachten is het wel belangrijk om iets groter te gaan wonen.

Afgelopen donderdag 14 januari moesten wij met Sophie naar het consultatiebureau, En jawel… weer twee prikken. Moeders, dat is toch echt verschrikkelijk? Je kindje ziet het aankomen en raakt compleet in paniek. Dan breekt je moederhart in duizend stukjes. Gelukkig is het snel weer over en mag ze weer lekker mee naar huis. Tot nu toe merk ik vrij weinig van het prikje. Het zou toch zo fijn zijn als ze daar geen last van krijgt. Ze heeft er voorheen weinig last van gehad, een beetje verhoging dus dát zit er misschien nog wel aan te komen.

Zaterdagavond 16 januari zijn wij met mijn ouders en mijn broertje uit eten geweest. Sophie mocht daarom bij haar liefste vriendin Charlie spelen en daarna even slapen tot wij haar weer op komen halen. Op het punt om haar weg te brengen heeft ze gepoept, natuurlijk altijd toch als je net weg moet? Toch even de koorts opmeten want wie weet… ja hoor 38,2 “hmm moeten we nu wel gaan?” Gelukkig gaat ze naar goede vrienden van ons dus we zijn toch gegaan. Ja, op zo een moment voel je je toch echt wel even een slechte moeder, maar ze heeft wel vaker verhoging gehad na een prik.

We hebben heerlijk gegeten bij Orbit in Bloemendaal. Sophie hebben wij daarna opgehaald en lekker naar huis gegaan om in haar eigen bedje verder te slapen. De volgende morgen bleef ze wel heel lang slapen, 9:40 werd ze dan eindelijk wakker. En jawel… 40 graden koorts, arm kind. Heerlijk de hele dag vertroetelen en knuffelen met papa en mama. Ondertussen begint het bij papa ook te rommelen, 38,4 – 38,7 – 39,2 oh oh het zal toch niet… Maandag ochtend 18 januari allebei dood ziek. ”Joh lekker dan. Moet dit tegelijk?” Tegelijkertijd misschien ook wel handig, want Sophie kan niet naar de crèche en Michel niet naar zijn werk. Dan maar samen thuis blijven.

Bij mannen denk ik dan altijd, stel je niet zo aan! Echt een mannengriep. Maar nu is het wel een echte griep en zit ik vandaag met twee dood zieke kipjes thuis. Het is een wonder dat ik vandaag toch nog een klein momentje kon vinden om mijn week met jullie te delen.

Advertenties